ἀνυπήκοος
ἀνυπήκοος, not obeying
ἀνυπ-ήκοος, ον,
- not obeying, τοῦ λόγου Pl. Ti. 91b, cf. 73a.
que no obedece
τοῦ λόγου
τοῦ θειοτάτου τῶν παρ' ἡμῖν
ἀν·υπήκοος, ος, ον, qui n’obéit pas, indocile à, gén. Plat. Tim. 73a, 91b.
Étym. ἀν-, ὑ.
ἀνυπήκοος, nicht gehorchend, ungehorsam, τινός Plat. Tim. 73a, 91b.