ἀνύπαρκτος
ἀνύπαρκτος, non-existent, unreal
ἀν-ύπαρκτος, ον,
- non-existent, unreal, Epicur. Fr. 27, Zeno Stoic. 1.19, Phld. Mus. p.65 K., Ph. 2.307, Plu. Col. 2.1124a, PGiss. 7.8 (ii A.D.), etc.
I
1 que no existe, inexistente
μαντική
ἰδέα
αἰσθήσεις
Ἱπποκένταυροι καὶ Χίμαιραι
τὸ ἀ. ἀληθές
• que no es destruido de pers., Sm.Ib.24.17
• que no posee existencia independiente
ἡ κακία
2 impreciso
ὄνομα
II que no se posee
πόρος
III adv. -ως sin existencia independiente
ἔστιν υἱὸς ἀληθῶς οὐκ ἀνυπόστατος χαρακτήρ, οὐδὲ ἀ. ἐπερριμμένος
ἀν·ύπαρκτος, ος, ον, qui n’a pas d’existence réelle, idéal, Epic. (DL. 10, 135) ; Plut. Lyc. 31, M. 360a, 963f.
Étym. ἀν-, ὑπάρχω.
ἀνύπαρκτος, in der Wirklichkeit nicht vorhanden, dah. idealisch, Plut. Lyc. 31, adv. Stoic. 21.