ἀνυπομενετέος
ἀνυπομενετέος, not to be sustained
ἀνυπο-μενετέος, α, ον,
- not to be sustained, Stob. 2.6.6:—also ἀνυπο-μενετός, ή, όν, ibid.
que no debe soportarse
ὡσαύτως δὲ διαφέρειν ὑπολαμβάνουσι καὶ τὰ εὐλαβητὰ καὶ τὰ εὐλαβητέα καὶ ἀνυπομενετὰ καὶ ἀνυπομενετέα
ἀν·υπομενετέος, α, ον, insupportable, Stob. Ecl. 2, 196.
Étym. ἀν-, ὑπομένω.