ἀνυπομόνητος
ἀνυπομόνητος, unbearable
ἀνυπο-μόνητος, ον,
- unbearable, κακόν Chrysipp.Stoic. 3.131; ἀ. θεάσασθαι Arist. Mir. 843a15, cf. D.S. 3.29, D.H. 6.51, Crates Ep. 29, etc. Adv. -τως Hsch. s.v. ἀστέκτως.
- II Act., not enduring, Procl. Par.Ptol. 224.
I
1 de abstr. insoportable
κακόν
ἀ. θεάσασθαι
δριμύτης
δεινὴ καὶ ἀ. ὄψις
τὰ ἄλλοις διὰ μαλακίαν ἢ δόξαν ἀνυπομόνητα
2 que no soporta Procl.Par.Ptol.224
• subst. τὸ ἀ. impaciencia Mac.Aeg.M.34.852C.
II adv. -ως impacientemente
ἀ. φερόμενοι
ἀν·υπομόνητος, ος, ον, insupportable, Arstt. Mir. 130, 2 ; DS. 3, 29.
Étym. ἀν-, ὑπομένω.
ἀνυπομόνητος, unerträglich ; auch akt., unfähig zu ertragen, Arist. mirab. 130 ; καὶ δεινὴ ὄψις Dion.Hal. 6.51 ; καὶ πικραὶ κατηγορίαι 9.44.