ἀνυπομενετός
neutr. plu. subst. cosa que no se soporta Chrysipp.Stoic.3.22.
ἀν·υπομενετός, ή, όν, qu’on ne supporte pas, Stob. Ecl. 2, 196.
Étym. ἀν-, ὑπομένω.
ἀνυπομενετός, unerträglich ; auch akt., unfähig zu ertragen, Sp.
neutr. plu. subst. cosa que no se soporta Chrysipp.Stoic.3.22.