ἀπαραχώρητος
ἀπαραχώρητος, not giving ground, staunch
ἀπαρα-χώρητος, ον,
- not giving ground, staunch, Plb. 1.61.3. Adv. -τως, διακεῖσθαι περί τινος Id. 5.106.5.
- 2 refusing to retire, unyielding, τὸ ἀ. τῆς ἐξουσίας D.H. 10.19; φιλαρχία ἀ. 10.54, cf. Plu. Lib.educ. 2.10a.
- II Pass., not permitted, Sch. Opp. H. 5.416.
I
1 no permitido Sch.Opp.H.5.416.
2 que no cede terreno, que no se retira, firme
ἄνδρες
φιλαρχία ἀ.
ἀπαραχώρητοι ἐν ταῖς ζητήσεσιν
• subst.
τὸ ἀ. τῆς ἐξουσίας
la negativa a retirarse de los cargos
II adv. -ως sin ceder
διακεῖσθαι
ἀ. ἄμφω ἔχοντες
no estando ninguno de los dos dispuesto a ceder
ἀ·παραχώρητος, ος, qui ne se retire pas, d’où :
1 qui persiste, obstiné, Pol. 1, 61, 3 ; DH. 10, 19 ||
2 inflexible, Plut. M. 10a.
Étym. ἀ, παραχωρέω.
ἀπαραχώρητος, nicht ausweichend, standhaft, Pol. 1.61 u. Sp.; ἀπαραχωρήτως διακεῖσθαι περὶ τῶν πρωτείων, Niemand weichen wollen, Pol. 5.106 ; unnachgiebig, Plut. ed.lib. 14.