ἀπατήλιος
ἀπατήλιος, guileful, wily
ἀπᾰτ-ήλιος, ον, poet. Adj.
- guileful, wily, ἀπατήλια εἰδώς skilled in wiles, Od. 14.288; ἀ. βάζειν ib. 127; of a person, Nonn. D. 46.10, al.
engañoso esp. en neutr. plu.
ἀπατήλια εἰδώς
conocedor de engañosἀπατήλια βάζει
de mendigos
• de pers. engañador
Τειρεσίαν ἀπατήλιον
ἀπατήλιος, ος, ον [ᾰᾰ] trompeur, mensonger, Od. 14, 127, 288 ; en parl. de pers. Nonn. D. 46, 10.
Étym. ἀπάτη.
ἀπατήλιος, ον, betrügerisch, Hom. dreimal, Od. 14.288 ἀπατήλια εἰδώς Versende, 127, 157 ἀπατήλια βάζει Versende ; – sp.D., wie Opp. Cyn. 2.324 ; von einer Person Nonn. D. 46.10.
ἀπατήλιος
[ἀπατάω.]
Cheating, beguiling.
Absol. in neut. pl.: ἀπατήλια βάζει (tells lying tales) Od. 14.127, 157, ἀπατήλια εἰδώς (having deceit in his heart) 288 ( see εἴδω III.12).
ἀπατήλιος : deceitful; only neut. pl., ἀπατήλια βάζειν, εἰδέναι, Od. 14.127, 288.
ἀπατήλιος
from ἀπάτη
- guileful, wily, ἀπατήλια εἰδώς skilled in wiles, Od.; ἀπ. βάζειν Od.