ἀποστυγέω
ἀποστυγέω, to hate violently, abhor, loathe
ἀποστῠγ-έω, aor. 1 -εστύγησα S. OC 692 (lyr.), -έστυξα Opp. H. 4.370: aor. 2 ἀπέστῠγον Call. Aet. 1.1.11 [Fr. 178.11 Pf.], Del. 223, Nic. Al. 406, Parth. 36.2: pf. with pres. sense, -εστύγηκα Hdt. 2.47:—
- hate violently, abhor, Hdt. l.c., S. OC 186, 692, E. Ion 488 (lyr. in S. and E.); ἀ. ὕδωρ (in comparison with wine) Melanipp. 4; ἄμυστιν Call. Aet. l.c.: c. inf., ἀ. γαμβρὸν ἄν οἱ γενέσθαι Ἱπποκλείδεα Hdt. 6.129.
odiar fuertemente, aborrecer, detestar c. ac.
τοὺς ὗς
ὅ τι ... ἄφιλον
νιν
τὸν ἄπαιδα ... βίον
ὕδωρ
μιν
ἄμυστιν
ἄγριον ἠχήν
ἀποστυγέων γαμβρὸν ἄν οἱ ... γενέσθαι Ἱπποκλείδεα
ἀπο·στυγέω-ῶ [ῠ] s’éloigner avec horreur de, repousser avec horreur, abhorrer, acc. Hdt. 2, 47 ; Soph. O.C. 186, 692 ; Eur. Ion 488 ; gén. Plut. Pyrrh. 21 ; Jos. ; avec une prop. inf. Hdt. 6, 129 ||
➳ Ao. ἀπεστύγησα, Soph. O.C. 692 ; ἀπέστυξα, Opp. H. 4, 370. Ao. 2 ἀπέστυγον [ῠ] Nic. Al. 406 ; Call. Del. 223. Pf. au sens d’un prés. ἀπεστύγηκα, Hdt. 2, 47.
ἀποστυγέω, (στυγέω), bitter hassen, verabscheuen, mit folgdm acc. c. inf., Her. 6.129 ; ἀπεστύγηκα mit Präsens-Bedeutung 2.47 ; ἀπεστύγησάν τινα Soph. O.C. 698 ; öfter Sp.; ἀποστύξασα μόχθους Ep.adesp. 116 (VI.48); vgl. Opp. H. 4.370 ; ἀπέστυγεν Nic. Al. 406 ; Plut. verbindet es mit dem gen., ἀποστυγήσας τῆς ἐπιχειρήσεως, vor einer solchen Tat zurückbebend, sie verabscheuend, Pyrrh. 21 ; auch Jos.
ἀποστυγέω
- to hate violently, abhor, loathe, Hdt., Soph.; c. inf. to be disgusted that.., Hdt.