ἀστέριος
ἀστέριος, starred, starry
ἀστέρ-ιος, α, ον, also ος, ον,
- starred, starry, Arat. 695; ἀ. ἄμαξα, = Ἄρκτος, Call. Fr. 146; κύτος, of the sphere of the fixed stars, Vett.Val. 172.32.
- 2 of a star, [σῶμα] Porph. Chr. 35; ὕλη Orph. Fr. 353.
- II ἀστέριον, τό, a kind of spider, Nic. Th. 725.
- III ἀστέριον, τό, name of a plant, Crateuas Fr. 10; = κορωνόπους, Ps.-Dsc. 2.130 (prob. for ἄστριον) = σφονδύλιον, Id. 3.76; = κάνναβις ἥμερος, ib. 148; = ἀστὴρ Ἀττικός, Id. 4.119.
- IV ἀστέριον, τό, = ἀστήρ VI, Dsc. Eup. 2.30.
- V ἀστέριος λίθος meteoric stone, D.P. 328.
1 estrellado, que tiene estrellas
νύξ
περιωπή
ἀ. κύτος
bóveda estrellada
•
ἀ. ἄμαξα
la osa mayor
2 propio de las estrellas
ὕλη
κἂν ἀστέριον ἐξ αἰθερίου σώματος μεταβιβάσῃς, οὐκ ὑποστήσεται
3 ἀ. λίθος una piedra preciosa prob. zafiro o cimofana D.P.328,
asteria
ἀστέριος, α, ον, étoilé, Arat. 695 ; ἀστερία ἅμαξα, Call. fr. 146, la constellation du Chariot ; ἀστέριος λίθος, DP. 328, astérie, pierre précieuse ; ἀστέριον φαλάγγιον, Nic. Th. 725, sorte d’araignée ; τὸ ἀστέριον, sorte d’aster, Diosc. 4, 118 ||
➳ Fém. ion. -ίη, Anth. 9, 208.
Étym. ἀστήρ.
ἀστέριος, gestirnt, νύξ Arat. 695.