ἀστενακτί
ἀστενακτί, without a sigh or groan
adv. sin gemir
ἀ. ... ἠνείχετο
σὺ δ' ἀ. περδόμενος οἴκοι μενεῖς
ὅπως ἀ. ἐς τὸ χρεὼν ἴῃ
ἀστενακτί, adv. sans gémir, Eschl. fr. 297 ; Plat. Ax. 364c.
Étym. ἀστένακτος.
ἀστενακτί, adv. zu ἀστένακτος, Aesch. frg. 421 ; Plat. Ax. 364c.