ἀστένακτος
ἀστένακτος, without sigh
ἀστένακτος, ον,
- without sigh or groan, ἀ. κἀδάκρυτος S. Tr. 1200, cf. 1074; ἄκλαυτος ἀ. E. Alc. 173; ἀ. ἡμέρα a day free from groans, Id. Hec. 691 (lyr.), cf. Pl. Ax. 370d, Mél.Nicole 308 (Panticapaeum). Adv. -τως Plu. Cons.Apoll. 2.107a:—also ἀστενακτί, A. Fr. 307, Ar. Ec. 464.
I
1 que no gime, sin llanto
ἀ. αἰὲν εἰπόμην κακοῖς
ἀ. κἀδάκρυτος
ἄκλαυτος ἀ
παρειστήκει δ' ἡ μήτηρ ἄτεγκτος καὶ ἀ.
ἐπεγκολάπτειν ἀ. αἰνέσει
πρὸς Ἅδην ἀ. ἔδραμες
πάλιν ἀστένακτοι τὸν ἑαυτῶν οὐρανὸν ἀσπάσεσθε
2 que no comporta lágrimas
ἀ. ἀδάκρυτος ἁμέρα
ἄπονα πάντα καὶ ἀστένακτα καὶ ἀγήρατα
II adv. -ως sin llanto
εὐκόλως καταβλητέον καὶ ἀ.
ἀ·στένακτος, ος, ον :
1 qui ne gémit pas, Soph. Tr. 1200 ; Eur. Alc. 173 ; DH. Plut. etc. ||
2 qui ne connaît pas les gémissements, Eur. Hec. 690 ; Plat. Ax. 370d.
Étym. ἀ, στενάζω.
ἀστένακτος, ohne zu seufzen, ohne Klage, Soph. Tr. 1063, 1190 ; Eur. Hec. 691 ; in Prosa, bes. Sp., Ax. 370d.
• Adv ., Plut. Consol. Apoll. p. 329.
• Adv ., Plut. Consol. Apoll. p. 329.
ἀστένακτος
στενάζω
- without sigh or groan, Soph., Eur.