ἀταπείνωτος
ἀταπείνωτος, not humbled
ἀτᾰπείνωτος, ον,
- not humbled, Zeno Stoic. 1.53, Arr. Epict. 4.6.8, Plu. Cor. 21.
1 que no se humilla, no doblegado
ὁ Μάρκιος ἀνέκπληκτος καὶ ἀ.
ποιεῖν ὑψηλὸν ἑαυτὸν καὶ ἀταπείνωτον
ἀ. καὶ ἐλεύθερος
2 adv. -ως sin humillación
φέρειν πενίαν εὐγενῶς καὶ ἀ.
ἀ·ταπείνωτος, ος, ον [τᾰ] non abaissé, non déprimé, non abattu, Plut. M. 28c.
Étym. ἀ, ταπεινόω.
ἀταπείνωτος, nicht erniedrigt, nicht gebeugt, Plut. Coriol. 21, öfter.