ἀτόλμητος
ἀτόλμητος, not to be endured, insufferable
ἀτόλμ-ητος, Dor. ἀτόλμ-ᾱτος, ον,
- = ἄτλητος, not to be endured, insufferable, μόχθος Pi. I. 8(7).11; of men, dub. in A. Ag. 375.
- 2 not to be dared, οὐδὲν [τοῖς ποιηταῖς] ἀ. Aristid. Or. 45(8).2, cf. Gal. 8.260; τῷ πλουσίῳ οὐδὲν ἀ. Him. Ecl. 4.24.
1 insoportable
ἐπειδὴ τὸν ὑπὲρ κεφαλᾶς γε †Ταντάλου λίθον παρά τις ἔτρεψεν ἄμμι θεός, ἀτόλματον Ἑλλάδι μόχθον
2 que no debe ser osado
πέφανται δ' ἐγγόνοις †ἀτολμήτων ἄρη†
• que no puede ser osado
ἔπειτα δὲ οὐδὲν αὐτοῖς ἀτόλμητον οὐδ' ἄπορόν ἐστιν (τοῖς ποιηταῖς)
• no osado Poll.6.131.
3 adv. -ως sin osadía
οὐκ ἀ. κηρύττουσιν
ἀ·τόλμητος, ος, ον :
1 intolérable, c. ἄτλατος, Pd. I. 7, 11 ||
2 contre qui l’on n’ose rien, irrésistible, Eschl. Ag. 375 (var. -ήτως) ||
3 qu’on n’ose entreprendre, DC. 37, 11 ; Chrys. Nyss. ||
➳ Dor. ἀτόλματος [μᾱ] Pd. l. c.
Étym. ἀ, τολμάω.
ἀτόλμητος, nicht zu wagen, Ἄρης Aesch. Ag. 365 ; μόχθος Ἑλλάδι Pind. I. 7.11, Schol. ἀνυπομόνητος, δεινός.
For Pindar, see also: ἀτόλματος
ἀτόλμητος
- not to be endured, insufferable, Pind.: of wicked men, Aesch.