ἄφιλος
ἄφιλος, without friends, friendless
- friendless, A. Ch. 295, S. El. 819, Pl. Lg. 730c, R. 580a; ἄ. ἔρημον ἄπολιν S. Ph. 1018; ἄκλαυτος ἄ. Id. Ant. 876 (lyr.): c. gen., ἄ. φίλων E. Hel. 524 (lyr.); τὸ ἄ. Ph. 2.662.
- II of persons and things, unfriendly, hateful, A. Th. 522, S. OC 186; ἄφιλα παρʼ ἀφίλοις ἔπεσε . . Ἀτρείδαις Id. Aj. 620; λίαν ἄφιλον φαίνεται Arist. EN 1101a23; unsociable, γῆρας S. OC 1237: perh., c. gen., hostile to, ἀσφαλείας Phld. Lib. p.36 O.; τὸ λαθραιοπραγεῖν -ώτατον ib. p.20 O., cf. Carneisc. Herc. 1027.16. Adv. -λως in unfriendly manner, A. Ag. 805.
I
1 carente de amigos de pers.
ἄτιμον κἄφιλον
ἄφιλον ἔρημον ἄπολιν
ἄκλαυτος, ἄ.
ἄ. ... πᾶς ὅ γε ἄπιστος καὶ ἀμαθής
οὐδ' αὖ οὕτως ἄπορος ἦν οὐδ' ἄ.
ἀ. φίλων
2 poco amistoso, enemigo de pers. y abstr.
δέμας
ὅ τι καὶ πόλις τέτροφεν ἀποστυγεῖν ἄφιλον
γῆρας ἄ.
ἄφιλα τὰ πρότερα φίλα τιθέμενος
τὸ δυστυχές
λίαν ἄφιλον φαίνεται
τὸ λαθραιοτραγεῖν ἀ[φ]ιλώτατον
ἄφιλα παρ' ἀφίλοις ἔπεσε ... Ἀτρείδαις
• c. gen. hostil a
ἀσφαλείας
II adv. -ως con enemistad
οὐδ' ἀ.
1. zonder vrienden;
2. vijandig, gehaat:
2) feindlich, Aesch. Spt. 504 ; neben ἄδικος Plat. Rep. IX.580a ; Sp. Beide Bdtgn vrbdt Soph. Aj. 611 ἄφιλα ἔργα παρʼ ἀφίλοις Ἀτρείδαις.
- Iwithout friends, friendless, Trag.
- IIunfriendly, hateful, Trag.—adv. ἀφίλως in unfriendly manner, Aesch.