ἐγκέλευσις

1 grito de guerra πιθανῶς ἂν ... τὴν ἐγκέλευσιν ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως ποιοῖτο de Ares, Str.13.1.35

• exhortación para acudir a la asamblea ἡ πάντων τῶν Ἀχαιῶν πρὸς ἀλλήλους ἐ. Eust.179.44.

2 orden, mandato divino κατὰ Ἀθηνᾶς ἐγκέλευσιν Mimn.19, τοῦ θεοῦ Thphl.Ant.Autol.3.25 (p.130), ἐξ ἐγκελεύσεως τοῦ πατρίου θεοῦ ref. un pronunciamiento oracular IPorto 5 (III d.C.), de Dios, Clem.Al.Paed.3.12.100, del emperador ἡ ἱερὰ ἐ. Them.Or.19.232b, cf. SB 4284.8 (III d.C.), de autoridades civiles, esp. del prefecto κατ' ἐγκέλε(υσιν) τοῦ λαμ(προτάτου) ἡγεμόνος siguiendo instrucciones del ilustrísimo prefecto, POxy.3474.20 (II d.C.), cf. POxy.78.14 (III d.C.), ἐξ ἐγκελεύσεως Πακτουμείου Μάγνου τοῦ ἡγεμονεύσαντος POxy.2760.3 (II d.C.), cf. PMich.618.7 (II d.C.), ἐξ ἐνκελεύσεως τοῦ κρατίστου ἡγεμόνος SEG 30.1781.5 (Nubia II d.C.), cf. PLond.328.13 (II d.C.), τοῦ κρατίστου ἐπιστρατήγου BGU l.c.

• gram., ref. al modo imperativo orden, mandato τὸ γὰρ ‘λεγέτω’ καὶ τὰ ὅμοια σαφὲς ὅτι καὶ τὰς ἐγκελεύσεις ἔχει διττάς A.D.Synt.258.20, cf. Sch.Er.Il.2.8c.