ἐγκράζω
ἐγκράζω, to cry aloud at
ἐγκράζω, aor. ἐνέκρᾰγον: pf. -κέκρᾱγα:—
- to cry aloud at one, esp. in anger, τινί v.l. in Ar. Pl. 428; ἐπί τινα v.l. in Th. 8.84; φωνεῖν ὀξὺ καὶ ἐγκεκραγός Arist. Phgn. 813b5.
gritar c. ac. adverb.
οὐ γὰρ ἂν τοσουτονὶ ἐνέκραγες ἡμῖν
pues no nos darías tantos gritosμέγ' ἐγκραγόντες
ὁ δ' αὐτῷ σιγᾶν ἐγκραγών
ἐγκραγόντες οἱ θρασύτατοι ... ὡς οὐκ ἔστιν ...
τοῦτον πόρρωθεν ἐγκραγών
gritándole desde lejos como despedida
• part. c. valor abs.
φωνοῦσιν ὀξὺ καὶ ἐγκεκραγός
tienen una voz aguda y chillona
ἐγ·κράζω (seul. ao. 2 et pf.) crier contre : τινί, Ar. Pl. 428 ; ἐπί τινα, Thc. 8, 84 dout. contre qqn ||
➳ Ao. 2 ἐνέκραγον [ᾰ] : 2 sg. ἐνέκραγες, Ar. l. c. ; part. ἐγκραγών, Syn. Ep. 79 ; acc. f. ἐγκραγοῦσαν, Plut. M. 357c ; plur. ἐγκραγόντες, Thc. l. c. Pf. part. neutre ἐγκεκραγός, Arstt. Physiogn. 6, 51.
Étym. ἐν, κρ.
ἐγκράζω, (κράζω), auf Einen losschreien, τινί, Ar. Plut. 427 u. Sp.; ἐπί τινα, Thuc. 8.84, l.d.
ἐγκράζω
fut. -κράξομαι
aor2 -έκραγον
- to cry aloud at one, τινί Ar.; ἐπί τινα Thuc.