ἐκκωφάω
*ἐκ·κωφάω-ῶ ou ἐκ·κωφέω-ῶ :
1 tr. assourdir, Ar. Eq. 312 (pf. act. 2 sg. ἐκκεκώφηκας ; -ώφωκας Pors.) ; fig. au pass. être hébété, frappé de stupeur, Anacr. 81 (pf. 3 pl. ion. ἐκκεκωφέαται) ||
2 intr. être sourd, Syn. Ep. 4, 1332 a Migne (pl. q. pf. 3 sg. ἐξεκεκώφει).
Étym. cf. le suiv.
ἐκκωφάω, taub machen, betäuben, nur perf.; ὅστις ἡμῶν τὰς Ἀθήνας ἐκκεκώφηκας βοῶν Ar. Eq. 312 ; ἐκκεκωφημένος Poll. 1.118 ; αἱ δέ μευ φρένες ἐκκεκωφέαται Anacr. Cram. An. 1 p. 288 ; vgl. Porson Eur. Or. 1279, wo auch ἐκκεκώφηται v.l. für ἐκκεκώφωται.