ἐκλαλέω
ἐκλαλέω, to speak out, blab, divulge
ἐκλᾰλ-έω,
- blurt out, blab, divulge, D. 1.26, Ph. 1.64, al., Aen.Gaz. Ep. 7; τὸ ἐκλαλοῦν talkativeness, E. Fr. 219:—Pass., Hp. Jusj. 1, Lib. Or. 18.213.
1 divulgar, decir abiertamente
ἃ ... ἐκλαλεῖ, ταῦτα δυνηθεὶς μὴ πράξει
τοὐκλαλεῖν τἀλλότρια
andar divulgando lo ajenoὅσα ἐξελάλησεν παρὰ σοί
ἐκλαλεῖ τὰ ἀπόρρητα
παραγγείλας μηδενὶ ἐκλαλῆσαι ὅτι ...
ἃ μὴ χρή ποτε ἐκλαλέεσθαι ἔξω, σιγήσομαι
πῶς ἐπιεικῶς πρὸς πενθερὰν ἐκλαλήσω;
2 gritar, aullar
ἐξῆλθεν ὁ δαίμων ἐκλαλήσας μεγάλα
salió el demonio del cuerpo dando grandes aullidos
ἐκ·λαλέω-ῶ [ᾰ] bavarder, divulguer, Eur. (Stob. Fl. 2, 47) ; Dém. 16, 25 ; ἐκλ. ὅτι, ind. NT. Ap. 23, 22, révéler que, etc.
ἐκλαλέω, aussprechen, Dem. 1.26 u. A., gew. mit einem tadelnden Nebenbegriff, ausplaudern.
ἐκλαλέω
fut. ήσω
- to speak out, blab, divulge, Dem.