ἐκκωφέω
ἐκκωφέω, to make quite deaf
ἐκκωφ-έω,
- deafen, stun, τὰς Ἀθήνας ἐκκεκώφηκας βοῶν Ar. Eq. 312: —Pass., αἱ δέ μευ φρένες ἐκκεκωφέαται Anacr. 81: metaph., ἐς τὸ κάλλος ἐκκεκώφηται ξίφη are blunted at the sight of.., E. Or. 1288, cf. sq. [ἐκκωφόω]
1 dejar sordo fig. cóm.
τὰς Ἀθήνας ἐκκεκώφηκας βοῶν
ἐκκεκώφηκας ἡμῶν τὰ ὦτα καὶ ἐμπέπληκας τοῦ Λυσίου
2 aturdir
τοσοῦτον ἡ λύπη με τῆς συμφορᾶς ἐξεκώφησε
a tal extremo me aturdió el pesar por mi desgraciaαἱ δέ μευ φρένες ἐκκεκωφέαται
ἆρ' ἐς τὸ κάλλος ἐκκεκώφηται ξίφη;
¿es que ante la belleza se han embotado las espadas?
3 en perf. v. med. quedarse sordo, irón. por desentenderse
ἐξεκεκώφητο τὸ κάθαρμα
el maldito se ha quedado sordo
ἐκκωφέω
fut. ήσω
- to make quite deaf, Ar.:—Pass., metaph., ἐκκεκώφηται ξίφη swords are blunted, Eur.