ἐκπικραίνω
I tr. en v. act. amargar, irritar
ἐν βδελύγμασιν ... ἐξεπίκρανάν με
τὴν ἕξιν
II intr. en v. med.-pas.
1 tener un gusto amargo c. ac. de rel.
τὰ στόματα
2 fig., de pers. amargarse, irritarse
ἐξεπικραίνετό τε καὶ ἠπείλει αὐτῷ πολλὰ καὶ δεινά
πρὸς τὴν ἀπειλήν
πρὸς τοὺς τοῦ δικαίου προϊσταμένους ἐκπικραινόμενος
ἐπὶ τῷ λόγῳ
ἐκ·πικραίνω, rendre amer, aigrir, d’où au pass. s’aigrir ; fig. πρός τι, DH. Exc. 17, 8 ; Ath. 351d, au sujet de qqe ch.
ἐκπικραίνω, = ἐκπικρόω, Sp., pass., zornig werden, ἐπί τινι Ath. VIII.351b.