ἐνδήμιος
ἐνδήμ-ιος, ον,
- = ἔνδημος, Opp. H. 4.264.
1 propio de su lugar de origen
ξεῖνός τε καὶ οὐκ ἐ. ἅλμης ἔρως
• local, autóctono
οἶνος
2 residente, establecido
γέγονεν ἡμῖν ἐ.
habita entre nosotros
ἐν·δήμιος, ος, ον, c. ἔνδημος, Opp. H. 4, 264.
ἐνδήμιος, = ἔνδημος, Opp. Hal. 4.264.