ἐντρώγω
ἐντρώγω, v. ἐντραγεῖν.
ἐν·τρώγω (seul. ao. 2 ἐνέτραγον, d’où inf. ἐντραγεῖν) avaler gloutonnement, acc. Ar. Vesp. 612 ; gén. Plut. M. 279f ; Luc. M. cond. 24.
ἐντρώγω, (τρώγω), aufessen, hineinessen, bes. hastig, Ar. Eq. 51, Vesp. 612 u. andere Komiker, im aor., κάρυʼ ἐντραγεῖν, Antiphan. bei Ath. II.56e u. öfter vom Nachtisch u. Näschereien ; τινός, Luc. merc.cond. 24, wie Plut.