ἐπικωλύω

ἐπικωλύω,

• hinder, check, ἀλλήλους X. Oec. 8.4; τίς . . μʼ οὑπικωλύσων τάδε; S. Ph. 1242; τὸ ἔργον IG 7.3073.35 (Lebad.); τὸν ἐργώνην ib. 45: abs., to be a hindrance, Th. 6.17:—Pass., PPetr. 3 p.109 (iii B.C.), etc.

ἐπικωλύω, verhindern, hinderlich sein, τίς ἔσται μʼ οὑπικωλύσων τάδε ; Soph. Phil. 1226, wer wird mich daran verhindern ? τὰ ἐνθάδε οὐκ ἐπικωλύσει Thuc. 6.17. Vgl. noch ἐπικώλυσις.

ἐπικωλύω fut. ύσω

• to hinder, check, Soph., Thuc.