ἐπίκωμος
ἐπίκωμος, revelling
ἐπίκωμ-ος, ον,
- revelling, Aristias 3 (L.Dind. for ἐπίκωπος); εἰς οἰκίαν ἐμβαλεῖν ἐ. Plu. Sanit. 2.128d; ἐ. φοιτᾶν Alciphr. 1.37.
ἐπί·κωμος, ος, ον, qui va en partie de débauche, Plut. M. 128d ; Alciphr. 1, 37.
ἐπίκωμος, zum fröhlichen Zuge der Schwärmenden gehörig, im lustigen Aufzug einherziehend, Alciphr. 1.37 ; Plut. öfter ; nach Hesych. ὁ ἐπᾴδων τῇ φίλῃ ἢ ἀπὸ οἴνου ᾄδων.