ἐπικωκύω
ἐπικωκύω, to lament over
ἐπικωκύω,
- lament over, πατρὸς δαῖτα S. El. 283; τὸν υἱόν ib. 805: abs., Hld. 1.13.
ἐπι·κωκύω, se lamenter sur, acc. Soph. El. 283, etc. ; abs. Hld. 1, 13.
ἐπικωκύω, dazu beklagen, τί, Soph. El. 275, τὸν υἱὸν ὀλωλότα 795.
ἐπικωκύω
fut. ύσω
- to lament over a person orthing, c. acc., Soph.