ἐπιμαίνομαι
ἐπι·μαίνομαι (f. -μανοῦμαι ou -μανήσομαι, ao. 2 ἐπεμάνην, pf. ἐπιμέμηνα)
1 être transporté de fureur, Eschl. Ag. 1427, etc. ||
2 s’élancer avec fureur contre, dat. A. Pl. 106 ||
3 être possédé d’une passion furieuse : τινι, Anacr. (Hdn rh. Schem. p. 57, 7); Plut. M. 990f, Brut. 5, Pyrrh. 26 ; Luc. D. mar. 1, 1 ; Syr. 21, pour qqn ; τινι, Ar. Vesp. 744 ; Call. Cer. 30, pour qqe ch. ; avec l’inf. Il. 6, 160, pour faire qqe ch. ||
➳ Ao. poét. 3 sg. ἐπεμήνατο, Il. l. c. ; Mus. 85 ; Luc. Syr. 21 ; Anth. 6, 309.
1. in razernij zijn:
2. waanzinnig verlangen naar, gek zijn van,
ἐπιμαίνομαι, wonach rasen, d.h. mit rasender Begierde wonach verlangen, sich bis zur Raserei wonach sehnen, bes. von der Liebe, τῷ δὲ γυνὴ Προίτου ἐπεμήνατο – φιλότητι μιγήμεναι Il. 6.160 ; gew. mit dem dat., τρόποις ἐπεμάνην Ar. Vesp. 1466, in das Wesen rasend verliebt sein ; παιδί Leon.Alex. 31 (IX.345); καλὸν ἐραστὴν ἐπιμεμηνέναι σοι Luc. D.Mar. 1.1 ; ἄλλοθεν ἄλλος ἐπεμήνατο κάλλεϊ κούρης Mus. 85 ; τὴν Σερβιλίαν ἐπιμανεῖσαν αὐτῷ Plut. Brut. 5 ; Pyrrh. 26 u. öfter ; auch von Tieren, λέοντες οὐκ ἐπιμαίνονται λέουσι Luc. am. 22. – Dabei, darüber rasen, toben, δορυτίνακτος αἰθὴρ ἐπιμαίνεται Aesch. Spt. 140 ; φονολιβεῖ τύχᾳ φρὴν ἐπιμαίνεται Ag. 1402 ; dagegen rasen, Θήβης Καπανεὺς ἐπεμήνατο πύργοις Ep.adesp. 293 (Plan. 106).
†ἐπιμαίνομαι
[ἐπι- 5.]
3 sing. aor. ἐπεμήνατο.
To be mad after.
With dat.: βελλεροφόντῃ Il. 6.160.
ἐπιμαίνομαι , aor. ἐπεμήνατο: be mad for, madly desirous, w. inf., Il. 6.160†.