ἐπίμαρτυς
ἐπίμαρτυς, witness
ἐπίμαρτυς, ῠρος, ὁ,
- = foreg., Ar. Lys. 1287 (lyr., dat.pl.): acc. -μάρτυρα Musae. 1, Epigr.Gr. 905: pl., nom. -μάρτυρες Call. Aet. 3.1.48 [Fr. 75.48 Pf.]; acc. -μάρτυρας A.R. 4.229: in Astrol. sense (v. foreg.), Man. 3.285, Doroth. ap. Cat.Cod.Astr. 6.101.12.
ἐπί·μαρτυς (ὁ, ἡ) (au masc. acc. sg. ἐπιμάρτυρα, Anth. 1, 179 ; Mus. 1 ; dat. pl. -υσι, Ar. Lys. 1287 ; acc. pl. -υρας, A. Rh. 4, 229 ; au fém. Christ. Ecphr. 193) c. ἐπιμάρτυρος.
ἐπίμαρτυς, ὁ, Zeuge wobei, wovon ; ἐπιμάρτυσι Ar. Lys. 1287 ; acc. κρυφίων ἐπιμάρτυρα λύχνον ἐρώτων Mus. 1 ; κακῶν ἐπιμάρτυρας ἔργων Ap.Rh. 4.229 ; als fem., Christod. ecphr. 195.
ἐπίμαρτυς, ῠρος, ὁ,
= ἐπιμάρτυρος, Ar.; acc. -μάρτυρα, Anth.