ἐπιμαίνω

ἐπιμαίνω,

• make madly in love with, τινά τινι Anon. ap. Suid. s.v. Ἀναγυράσιος.
• • II Pass., with aor. 2. ἐπεμάνην [ᾰ], but also aor.1 Med. ἐπεμηνάμην Il. 6.160, AP 6.309 (Leon.), Luc. Syr.D. 21: pf. -μέμηνα:—to be mad after, c. dat., τῷ δὲ γυνὴ Προίτου ἐπεμήνατο Il. l.c., cf. Anacr. 3, Mosch. Fr. 2.2, Plu. Brut. 5; θεὰ ἐ. χώρῳ Call. Cer. 30; τὰ πράγμαθʼ, οἷς τότʼ ἐπεμαίνετο Ar. V. 744 (lyr.), cf. 1469 (lyr.), Luc. Am. 22; [ἀστραγάλαις] AP 6.309 (Leon.): abs., to be mad, rage, A. Ag. 1427, Th. 155 (both lyr.).
  • • 2 fly madly at, fall upon, πύργοις APl. 16.106.