ἐπιστημονικός
ἐπιστημονικός, capable of knowledge
ἐπιστημον-ικός, ή, όν,
- capable of knowledge, τὸ ἐ. τῆς ψυχῆς Arist. de An. 431b27; opp. βουλευτικός, Id. MM 1196b17, cf. EN 1139a12; θεὸς . . πάντων -ώτατον Id. Fr. 10 (=S.E. M. 9.21): Comp. -ώτερος Arist. Top. 141b16, Ph. Fr. 70 H.
- II of or for science, scientific, ἀρχαί Arist. Top. 100b19; ὁ ὁρισμὸς -κός (v.l. -κόν) Id. Metaph. 1039b32; ἀποδείξεις Id. APo. 75a30; συλλογισμός ib. 71b18; αἴσθησις Phld. Mus. p.11 K.; λόγοι Gal. UP 12.6; ἐπίγνωσις Theol.Ar. 17; οὐκ ἦν εὔλογον οὐδʼ ἐ. ib. 58: Sup. -ώτατον, ἔργον [ὁ κόσμος] Ph. 2.217. Adv. -κῶς Arist. Top. 114b10, Ph. 2.417.
ἐπιστημονικός, ή, όν :
1 capable de savoir, apte à s’instruire, Arstt. An. 3, 8, 2 ||
2 qui concerne la science, scientifique, Arstt. Top. 1, 1, 2 ||
Cp. -ώτερος, Arstt. Top. 6, 4 ; sup. -ώτατος, Arstt. fr. 12.
Étym. ἐπιστήμων.
ἐπιστημονικός, ή, όν, das Wissen betreffend, wissend, τὸ ἐπιστημονικὸν τῆς ψυχῆς μέρος Arist. Eth. 6.2 ; auch adv., S.Emp. adv.phys. 283.