ἐπιστένω

ἐπιστένω,

• groan or sigh at or in answer, ἐπὶ δʼ ἔστενε δῆμος Il. 24.776; ἐπέστενε δʼ οὐρανὸς εὐρύς Hes. Th. 679; lament over, τέκνοις E. Med. 929, cf. Plu. Caes. 21, etc.
• • • 2 c. acc., lament, S. Tr. 947 (lyr.).

ἐπιστένω, = ἐπιστενάζω, Hes. Th. 679 ; Soph. Tr. 943 ; τί λίαν τοῖσδʼ ἐπιστένεις τέκνοις Eur. Med. 929 ; auch in Prosa, Plut. Caes. 21, absol., Cat. min. 3 u. a.Sp.

ἐπιστένω

• • • 1to groan or sigh in answer, Il.
    • 2to lament over, τινί Eur.
    • 3c. acc. to lament, Soph.