ἐριβρεμέτης
ἐριβρεμέτης, loud-thundering
ἐρι-βρεμέτης, ου, Ep. εω, ὁ,
- loud-thundering, Ζεύς Il. 13.624; of Aeschylus, Ar. Ra. 814 (hex.); Διόνυσος D.P. 578, etc.; loud-roaring, λέοντες Pi. I. 4(3).46; loud-sounding, αὐλός AP 6.195 (Arch.).
ἐρι·βρεμέτης, ου, adj. m. au bruit retentissant, ép. de Zeus ou du tonnerre, Il. 13, 624 ; d’un lion, Pd. I. 4, 77 ; ironiq. d’Eschyle, Ar. Ran. 814 ; d’une flûte, Anth. 6, 195, etc.
Étym. ἐρι-, βρέμω.
ἐριβρεμέτης, ὁ, der laut tosende, donnernde Zeus, Il. 13.624 u. sp.D.; λέων, laut brüllend, Pind. I. 3.64 ; Aeschylus, Ar. Ran. 814 ; αὐλός, laut schallend, Archi. 4 (VI.195), u. ä. sp.D.
ἐριβρεμέτης
[ἐρι- + βρέμω.]
Loud-thundering.
Epithet of Zeus: Ζηνὸς ἐριβρεμέτεω Il. 13.624.
For Pindar, see also: ἐριβρεμέτας
ἐριβρεμέτης , εω (βρέμω): loudthundering, Il. 13.624†.
ἐριβρεμέτης
ἐρι-βρεμέτης, ου,
- of Zeus, loud-thundering, Il.: loud-sounding, αὐλός Anth.