ἐρικτός
ἐρικτός, ή, όν, v. ἐρεικτός.
ἐρικτός, ή, όν, égrugé ; τὰ ἐρικτά, Hpc. 642, 13 ; Spt. Lev. 2, 14, pain d’orge égrugée.
Étym. cf. ἐρεικτός.
ἐρικτός, ή, όν, = ἐρεικτός, geschroten, bes. von der Gerste, τὰ ἐρικτά, Gerstenschrot u. daraus bereitetes Brot, Hippocr., LXX.