ἐρινεόν
ἐρινεόν, fruit of the ἐρινεός
ἐρῑν-εόν, τό,
- fruit of the ἐρινεός, Hp. Loc.Hom. 47: pl., ἐρινεά PCair.Zen. 33.12 (iii B. C.), v.l. in Arist. HA 557b28.
ἐρινεόν, οῦ (τὸ) [ῑ] figue sauvage, Lync. (Ath. 75d) ; Arstt. H.A. 5, 32, 5 ; au plur. contracte ἐρινᾶ, Arstt. H.A. 5, 32, 6.
Étym. ἐρινός.
ἐρινεόν, [ῑ], τό, die Frucht des wilden Feigenbaumes, bei Ath. III.75d. Bei Arist. H.A. 5.32 τὰ τῶν συκῶν ἐρινᾶ ; auch adj. ἐρινεὸν σῦκον, 5.21. Vgl. ἐρινόν.