ἑστία
ἑστία, the hearth of a house, fireside; family
- v. ἐφέστιος; ἑστίῃ is f.l. in Hes. Op. 734); Boeot. ἱστία (Ἱ.) IG 7.556 (Tanagra); also Coan, SIG 1025.29, and Arc., ib. 559.55; Locr. ἰστία IG 9(1).334.7; both forms in Cretan, Ἑστία SIG 527.15 (iii B. C.), Ἱστία GDI 5079.7, al.:—hearth of a house, in Hom. only in solemn appeals, ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα θεῶν..ἱστίη τʼ Ὀδυσῆος Od. 14.159, al., cf. Hdt. 4.68, S. El. 881; καθῆσθαι παρʼ ἑστίᾳ, of suppliants, Pi. Fr. 81; ἐπὶ τὴν ἑστίαν καθίζεσθαι Th. 1.136; ἡ δορύξενος ἑ. S. OC 633; ἑ. μεσόμφαλος A. Ag. 1056; ἐν στέγῃ τις ἥμενος παρʼ ἑστίᾳ Id. Fr. 362.3.
- 2 the house itself, home, Pi. O. 1.11, P. 11.13: freq. in Trag., as A. Ch. 264, etc.; διξὰς ἱστίας οἴκεε Hdt. 5.40; καταλείποντα ἐν τᾷ ἰστίᾳ παῖδα ἡβάταν, of a colonist, IG 9(1).334 (Locr., v B. C.): metaph., of the last home, the grave, τὰν χθόνιον ἑ. ἰδεῖν S. OC 1726 (lyr.).
- 3 household, family, οἱ πολλοί, πλὴν ὀγδώκοντα ἱστιέων κτλ., Hdt. 1.176; ἱστίη οὐδεμία νομιζομένη εἶναι Γλαύκου Id. 6.86.δʹ.
- 4 altar, like ἐσχάρα, A. Th. 275, Eu. 282; βούθυτος ἑ. S. OC 1495 (lyr.); γᾶς μεσσόμφαλος ἑ., of the Delphic shrine, E. Ion 462 (lyr.); Πυθόμαντις ἑ. S. OT 965; βωμός, ἑ. χθονός (as a sanctuary) A. Supp. 372 (lyr.); ἡ κοινὴ ἑ. the public altar, serving as. a sanctuary to refugees, IG 2(2).1029, Arist. Pol. 1322b28; πολιτικὴ ἑ. App. Pun. 84:—ἡ κοινὴ ἑ. also of the public table, ἐδέξαντο τοὺς πρεσβευτὰς ἐπὶ τὴν κοινὴν ἑ. Plb. 29.5.6, cf. IG 5(1).961 (Cotyrta), 7.21 (Orchomenus in Boeotia), Poll. 9.40; μυηθεὶς ἀφʼ ἑστίας, of a class of public initiates at Eleusis, Is. Fr. 84, cf. IG 2.1355, al.; so ὁ ἀφʼ ἑ. παῖς Porph. Abst. 4.5; simply ὁ ἀφʼ ἑ., ἡ ἀφʼ ἑ., Ἐφ.Ἀρχ. 1894.176, 1885.146.
- 5 metaph., of places which are to a country as the hearth to a house, as a metropolis, Plb. 5.58.4; ἑ. καὶ μητρόπολις D.S. 4.19; of Delos, ἱστίη ὦ νήσων Call. Del. 325:—Pythag., of the central fire of the universe, Philol. 7, etc., cf. Alex.Aphr. in Metaph. 38.23; of the earth, E. Fr. 944; of the heart in the body, Arist. PA 70a25; μίαν, ἰδίαν ἑ. ἤθους οὐκ ἔχειν, Plu. Adul. 2.52a, Fort. 97a; of the liver as focus of a fever, Gal. 15.742.
- II as pr. n. Ἑστία, Ion. Ἱστίη, Ἑστίη, h.Hom. 24.1, v.l. in Hes. Th. 454:—the hearth-goddess, h.Ven. 22, Hes. Th. l.c., Pi. N. 11.1, etc., cf. h.Hom. 24,29, Orph. H. 84, D.S. 5.68; Ἑ. βουλαία IG 12(5).732 (Andros), Aeschin. 2.45, App. Mith. 23; Ἑ. πρυτανεία IG 12(5).659 (Syros); worshipped as ἡ κοινὴ Ἑ. by the Getae, D.S. 1.94, cf. Hdt. 4.127: prov., ἀφʼ Ἑστίας ἄρχεσθαι to begin from the beginning, Ar. V. 846, Pl. Euthphr. 3a; ἀπʼ ἄλλης Ἑ. καὶ ἀρχῆς τὰς πράξεις προχειρίζεσθαι Str. 1.1.16 (also ἐξ ἑ. ἄρχεσθαι Hsch.); ἡ Ἑ. γελᾷ, of the fire crackling, Arist. Mete. 369a32.
- 2 = Lat. Vesta, Str. 5.2.3, Plu. Rom. 2, etc.
- 3 title of a priestess, IG 9(1).486 (Acarnania); ἑ. πόλεως, as an honorary title, ib. 5(1).583 (Sparta). [ῑ in Od. in the appellat. 14.159, ῐ in h.Hom. in pr.n.; in Hes. the reverse: ῐ always in Com.and Trag.] (Etymological connexion with Vesta is doubtful; the dialects never have ϝ-, exc. in the pr. n. ϝιστίαυ (gen.sg.masc.)IG 5(2).271.18 (Mantinea); cf. γιστία.)
1. haard:
2. huis:
3. altaar:
4. personif.
[ι ist bei Hom. lang, bei den Uebrigen kurz].
- a home, hearth ἐς ἀφνεὰν ἱκομένους μάκαιραν Ἱέρωνος ἑστίαν O. 1.11 τεά κεν ἐνδομάχας ἅτʼ ἀλέκτωρ συγγόνῳ παρʼ ἑστίᾳ ἀκλεὴς τιμὰ κατεφυλλορόησεν ποδῶν O. 12.14 εὐδίαν ὃς τεὰν καταιθύσσει μάκαιραν ἑστίαν P. 5.11 ἀγῶνί τε Κίρρας ἐν τῷ Θρασυδᾷος ἔμνασεν ἑστίαν τρίτον ἔπι στέφανον πατρῴαν βαλών P. 11.13 τραχεῖα νιφὰς πολέμοιο τεσσάρων ἀνδρῶν ἐρήμωσεν μάκαιραν ἑστίαν I. 4.17 ]νος τῖʼ ἑστίαν[ Παρθ. 2. 107.
- b Hestia, goddess of the hearth. παῖ Ῥέας, ἅ τε πρυτανεῖα λέλογχας, Ἑστία, Ζηνὸς ὑψίστου κασιγνήτα καὶ ὁμοθρόνου Ἥρας N. 11.1
- Ithe hearth of a house, fireside, Hom., Aesch., etc.; the shrine of the household gods, and a sanctuary for suppliants ἐφέστιοι, ἐπὶ τὴν ἑστίαν καθίζεσθαι Thuc.
- 2the house itself, a dwelling, home (as we say fireside), Hdt., Trag.: metaph. of the last home, the grave, Soph.
- 3a household, family, Hdt.
- 4an altar, shrine, Trag.; γᾶς μεσόμφαλος ἑστ., of the Delphic shrine, Eur.
- IIas nom. pr.
-
…ἀρχῆς ἀρξαμένῳ. βουλοίμην ἄν, ὦ Σώκρατες, ἀλλʼ ὀρρωδῶ μὴ τοὐναντίον γένηται · ἀτεχνῶς γάρ μοι δοκεῖ ἀφʼ ἑστίας ἄρχεσθαι κακουργεῖν τὴν πόλιν, ἐπιχειρῶν ἀδικεῖν σέ. καί μοι λέγε, τί καὶ ποιοῦντά σέ φησι διαφθείρειν τοὺς…
Plato, Euthyphro
-
…τούτων ἔτυχεν ὧνπερ οἱ νόμοι κελεύουσι τοὺς τὰ τοιαῦτα πράττοντας, οὐκ εἰσαρπασθεὶς ἐκ τῆς ὁδοῦ, οὐδʼ ἐπὶ τὴν ἑστίαν καταφυγών, ὥσπερ οὗτοι λέγουσι · πῶς γὰρ ἄν, ὅστις ἐν τῷ δωματίῳ πληγεὶς κατέπεσεν εὐθύς, περιέστρεψα δʼ…
Lysias, Speeches
-
…; ἀνέρας ; εὖ πράσσοντας ἆγον οἴκους. ὅσσας δʼ εἷλε πόλεις πόρον οὐ διαβὰς Ἅλυος ποταμοῖο, οὐδʼ ἀφʼ ἑστίας συθείς, οἷαι Στρυμονίου πελά γους Ἀχελωίδες εἰσὶ πάροικοι Θρῃκίων ἐπαύλων, λίμνας τʼ ἔκτοθεν αἳ κατὰ χέρσον ἐληλαμέναι πέρι…
Aeschylus, Persians
-
…δὲ σύνθεο μῦθον · ἀτρεκέως γάρ σοι μαντεύσομαι οὐδʼ ἐπικεύσω · ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα θεῶν, ξενίη τε τράπεζα ἱστίη τʼ Ὀδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀφικάνω, ὡς ἦ τοι Ὀδυσεὺς ἤδη ἐν πατρίδι γαίῃ, ἥμενος ἢ ἕρπων ,…
Homer, Odyssey
-
…σοφοῦ διδασκάλου. βρίζει γὰρ αἷμα καὶ μαραίνεται χερός, μητροκτόνον μίασμα δʼ ἔκπλυτον πέλει · ποταίνιον γὰρ ὂν πρὸς ἑστίᾳ θεοῦ Φοίβου καθαρμοῖς ἠλάθη χοιροκτόνοις. πολὺς δέ μοι γένοιτʼ ἂν ἐξ ἀρχῆς λόγος, ὅσοις προσῆλθον ἀβλαβεῖ ξυνουσίᾳ .…
Aeschylus, Eumenides
-
…τῆσδε μηχανωμένῃ. ῥίζης γὰρ οὔσης φυλλὰς ἵκετʼ ἐς δόμους, σκιὰν ὑπερτείνασα σειρίου κυνός. καὶ σοῦ μολόντος δωματῖτιν ἑστίαν, θάλπος μὲν ἐν χειμῶνι σημαίνεις μολόν · ὅταν δὲ τεύχῃ Ζεὺς ἀπʼ ὄμφακος πικρᾶς οἶνον, τότʼ ἤδη ψῦχος…
Aeschylus, Agamemnon
-
…προσεννέπω, πανύστατον δὴ κοὔποτʼ αὖθις ὕστερον. ὦ φέγγος, ὦ γῆς ἱερὸν οἰκείας πέδον Σαλαμῖνος, ὦ πατρῷον ἑστίας βάθρον κλειναί τʼ Ἀθῆναι καὶ τὸ σύντροφον γένος κρῆναί τε ποταμοί θʼ οἵδε, καὶ τὰ Τρωϊκὰ πεδία προσαυδῶ ,…
Sophocles, Ajax
-
…τῷ μακρῷ γε συμμετρούμενος χρόνῳ. φεῦ φεῦ, τί δῆτʼ ἄν, ὦ γύναι, σκοποῖτό τις τὴν Πυθόμαντιν ἑστίαν ἢ τοὺς ἄνω κλάζοντας ὄρνεις, ὧν ὑφηγητῶν ἐγὼ κτενεῖν ἔμελλον πατέρα τὸν ἐμόν ; ὁ δὲ θανὼν κεύθει κάτω…
Sophocles, Oedipus Tyrannus
-
…αἴης δηρὸν ἀπεσσεῖται · ἔμπης δέ τοι ὅρκια δώσω. ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα, θεῶν ὕπατος καὶ ἄριστος, ἱστίη τʼ Ὀδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀφικάνω · ἦ μέν τοι τάδε πάντα τελείεται ὡς ἀγορεύω. τοῦδʼ αὐτοῦ λυκάβαντος ἐλεύσεται…
Homer, Odyssey
-
…Ἐρινύν θʼ, αἷσι τόνδʼ ἔσφαξʼ ἐγώ, οὔ μοι φόβου μέλαθρον ἐλπὶς ἐμπατεῖ, ἕως ἂν αἴθῃ πῦρ ἐφʼ ἑστίας ἐμῆς Αἴγισθος, ὡς τὸ πρόσθεν εὖ φρονῶν ἐμοί. οὗτος γὰρ ἡμῖν ἀσπὶς οὐ σμικρὰ θράσους. κεῖται γυναικὸς…
Aeschylus, Agamemnon