ἡσυχαῖος

ἡσῠχ-αῖος, Dor. ἁσῠχ-, α, ον,

• = ἥσυχος, βάσις S. OC 197 (lyr.); ἐλάσεις X. Eq. 9.6; gentle, Pl. Plt. 307a; of persons, E. Med. 808; at rest, of the embryo, Pl. Lg. 775c; τὸ ἡ. peace, tranquillity, S. Fr. 941.6; τὸ ἡ. ἀργόν E. Fr. 552.4: neut. as Adv., ἡσυχαῖον κράζειν, ᾄδειν, Thphr. Sign. 52, 53; λύχνος καιόμενος -αῖον prob. in ib. 54.

ἡσυχαῖος, = ἥσυχος, ruhig, still ; τοῖς μέν εἰμʼ ἐπίφθονος, τοῖς δʼ ἡσυχαία Eur. Med. 304 ; ἡσυχαῖά πού φαμεν καὶ σωφρονικά Plat. Polit. 307a ; ἡ. ἐλάσεις Xen. Eq. 9.6. – Kompar. ἡσυχαίτερος s. unter ἥσυχος.

ἡσυχαῖος poet. for ἥσυχος, Soph.