ἰταμότης
ἰταμότης, initiative, vigour
ἰτᾰμ-ότης, ητος, ἡ,
- initiative, vigour, Pl. Plt. 311a; effrontery, Plu. QConv. 2.715e, Jul. Or. 7.225c; συγγραφέως Plb. 12.9.4.
ἰταμότης, ητος (ἡ) [ῐᾰ] hardiesse, effronterie, impudence, Plat. Pol. 311a; Pol. 12, 10, 4 ; Plut. M. 715d.
Étym. ἰταμός.
ἰταμότης, ητος, ἡ, die Dreistigkeit, Keckheit ; καὶ δριμύτης Plat. Polit. 311a ; Sp., wie Polem. 2.8 ; Unverschämtheit, Pol. 12.10.4.