ἰταμεύομαι
ἰταμεύομαι, to be ἰταμός
ἰτᾰμ-εύομαι [ῐ],
- to be ἰταμός, interpol. in Jul. Or. 7.210c.
ἰταμεύομαι [ῐᾰ] se conduire ou parler avec effronterie, Jul. Or. 7, 210 ; Chrys. 2, 582, etc.
Étym. ἰταμός.
ἰταμεύομαι, ein ἰταμός sein, sich wie ein dreister, kecker Mensch betragen, Sp.