ἴτης
ἴτης, eager, bold, reckless
ἴτ-ης, ου, ὁ,
- = ἰταμός, Ar. Nu. 445, Pl. Smp. 203d; ἴτας γε ἐφʼ ἃ οἱ πολλοὶ φοβοῦνται ἰέναι Id. Prt. 349e, cf. 359c; ἴ. καὶ πολυπράγμων D.C. 55.18.
ἴτης, ου [ῐ] qui marche en avant, d’où :
1 en b. part, résolu, brave, hardi, Plat. Conv. 203d, Prot. 349e; DC. 55, 18 ||
2 en mauv. part, effronté, impudent, Ar. Nub. 445.
Étym. Étymol. incert. ; cf. ἰταμός.
ἴτης, ὁ (εἶμι, vgl. ἰταμός), der dreist, keck auf Etwas losgeht, auch tadelnd, frech, unverschämt, Ar. Nub. 445, neben θρασύς, τολμηρός, Schol. ἀναιδής. Bei Plat. neben ἀνδρεῖος καὶ σύντονος, Symp. 203d, vgl. Prot. 349e ; Sp., DC. 55.18 ἴτης καὶ πολυπράγμων.
ἴτης, ου,
= ἰταμός, Ar., Plat.