ἱκέτευμα
ἱκέτευμα, a mode of supplication
ἱκέτ-ευμα, ατος, τό,
- mode of supplication, μέγιστον ἱ. Th. 1.137, cf. D.C. 68.21.
ἱκέτευμα, ατος (τὸ) [ῐ] mode de supplication, Thc. 1, 137 ; cf. Plut. Them. 24.
Étym. ἱκετεύω.
ἱκέτευμα, τό, das Schutzflehen ; Thuc. 1.136 ; Plut. Them. 24.
ἱκέτευμα
ἱκέτευμα (ῐ), ατος, τό,
- a mode of supplication, Thuc.