ἱκέτις
ἱκέτις, suppliant
ἱκέτ-ις (parox.), ιδος, ἡ, fem. of ἱκέτης, Hdt. 4.165, 9.76, A. Supp. 350, 428 (both lyr.), S. OT 920, IG 4.951.4 (Epid.), A.R. 4.743, etc.
ἱκέτις, ιδος [ῐκ] adj. f. suppliante, Hdt. 4, 165 ; 9, 76 ; Eschl. Suppl. 349, 429 ; Soph. O.R. 920 ; Eur. Hec. 147, etc.
Étym. fém. d’ἱκέτης.
ἱκέτις, ιδος, ἡ, fem. zu ἱκέτης ; πρὸς σὲ ἱκέτις ἀφῖγμαι Soph. O.R. 920 ; Aesch. Suppl. 345 ; sp.D., Mel. 32 (XII.19); in Prosa, τινός, Her. 4.165.
ἱκέτις
ἱκέτις (ῐκ), ιδος
fem. of ἱκέτης, Hdt., Soph., etc.