ἱκετεία

ἱκετ-εία [ῐ], ἡ, more Att. form of ἱκεσία (q.v.),

• supplication, Th. 1.24; ἱκετείαν ποιεῖσθαί τινος to supplicate him, Id. 3.67; ἱκετεῖαι θεῶν addressed to them, Lys. 2.39; ἐφʼ ἱκετείαν τραπόμενος Pl. Ap. 39a; μετὰ δεήσεως καὶ ἱ. PPetr. 2 p.60 (iii B.C.), cf. SIG 1181.12 (Jewish): pl., -είας ποιεῖσθαι Pl. Smp. 183a, etc.

ἱκετεία, ἡ, das Schutzflehen, = ἱκεσία ; τὴν ἱκετείαν οὐκ ἐδέξαντο Thuc. 1.24 ; ἱκετείαν τινὸς ποιεῖσθαι, Jemanden bitten, 3.67, wie θεῶν Lys. 2.39 ; ἐφʼ ἱκετείαν τρεπόμενος τῶν διωκόντων Plat. Apol. 39a ; ἱκετείας καὶ ἀντιβολήσεις ἐν ταῖς δεήσεσι ποιούμενοι Symp. 183a ; Sp.

ἱκετεία ἱκετεία (ῐ), ἡ, = ἱκεσία

• supplication, Thuc.; ἱκετείαν ποιεῖσθαί τινος to supplicate him, Thuc.