ἱκεσία

ἱκεσ-ία, ἡ, (ἱκέτης) (replaced by ἱκετεία in Att., cf. Phryn. 3, PS p.77 B., but found in IG 1(2).434; used later, SIG 781.11 (Nysa, i B.C.), 888.11 (Scaptopara, iii A.D.), etc.):—

• the prayer of a suppliant, supplication, E. Or. 1337, Plu. Sol. 12, J. AJ 11.8.4, AP 5.215 (Agath.); πρὸς παντοίαν ἱ. τραπῆναι D.S. 20.14: pl., Ph. 2.2; ἱκεσίαισι σαῖς at thy entreaties, E. Ph. 91; ἱκεσίας ποιεῖσθαι, on behalf of the state, Aeschin. 3.121; = Lat. supplicatio, D.H. 8.43.
• • • 2 = ἱκέτευμα, Plu. Them. 24. [ῐ, but ῑ metri gr. in AP l.c., Procl. H. 1.36.]

ἱκεσία, ἡ, fußfälliges Flehen, Schutzsuchen ; Eur. Phoen. 91 ; ἱκεσίαν μεθεῖναι ξένων Heracl. 108 ; Plut. Oth. 15 u. öfter ; τὰς ἱκεσίας ποιήσεσθε (v.l. ἱκετείας, was Phryn. B.A. 44 vorzieht) Aesch. 3.121, wie Dion.Hal. 8.43, supplicatio.
[Das erste ι des Verses wegen lang, Agath. 4 (V.216).]

ἱκεσία, ἡ, ἱκέτης

• the prayer of a suppliant, Eur.; ἱκεσίαισι σαῖς at thy entreaties, Eur.