ὀκριόεις

ὀκριό-εις, εσσα, εν, (ὄκρις)

• having many points or roughnesses, rugged, jagged, of unhewn stone, χερμάδιον, λίθος, μάρμαρος, Il. 4.518, 8.327, 12.380, 16.735; χερμάς A. Th. 300 (lyr.); χθών Id. Pr. 283 (anap.); οὔρεα Nic. Th. 470; also βέλος ὀ. Theoc. 25.231: metaph., of a Satyrʼs head, Nonn. D. 14.137. (v. ὀκρυόεις sub fin.)

ὀκριόεις, εσσα, εν, mit vielen hervorragenden Ecken u. Spitzen, eckig, scharf, rauh ; χερμάδιον Il. 4.518 (wie χερμάς Aesch. Spt. 282), – λίθος 8.327, μάρμαρος 12.380, πέτρος 16.735, von Steinen, mit denen man wirst ; ὀκριοέσσῃ χθονὶ τῇδε πελῶ Aesch. Prom. 281, vom felsigen, rauhen Kaukasus ; einzeln bei sp.D., ὀκριόεσσα δʼ ἐρείκετο νειὸς ὀπίσσω Ap.Rh. 3.1330 ; ὀκριόεντι λίθῳ Archi. 24 (IX.19), wie Paul.Sil. 51 (VI.65) den Schleifstein nennt ; es wird übrigens öfter mit ὀκρυόεις verwechselt.

ὀκριόεις

-εντος

[ὄκρις, a jagged point.]

Jagged, rough : χερμαδίῳ Il. 4.518. Cf. Il. 8.327, Il. 12.380, Il. 16.735 : Od. 9.499.

ὀκριόεις , εσσα, εν (ὄκρις, ἄκρος): having sharp points, jagged, rugged.

ὀκριόεις, εσσα, εν ὄκρις

• having many points or roughnesses, rugged, jagged, Il., Aesch.