ὀρεσκῷος

ὀρεσκῷος, ον, (ὄρος, κεῖμαι)

• lying on mountains, mountain-bred, wild, of the Centaurs, Φῆρες Il. 1.268; Κένταυροι Hes. Fr. 79.5; αἶγες Od. 9.155:—the Trag. form is ὀρεσκόος, ον, A. Th. 532, E. Hipp. 1277 (lyr.), Cyc. 247; also in Archil. ap. Lex.Mess. p.409.

ὀρεσκῷος, wie ὀρεσίκοιτος (von κεῖμαι), in den Bergen sein Lager habend, im Gebirge hausend ; ἐμάχοντο φηρσὶν ὀρεσκῴοισι, Il. 1.268, mit den Kentauren ; αἶγες, Od. 9.155 ; verschiedene Erklärungen der Alten s. beim Schol. zu der ersten Stelle u. Strab. VIII.367 ; σκύλακες, Eur. Hipp. 1277.

ὀρεσκῷος

[ὀρεσ-, ὄρος + (poss.) a second element conn. with κοῖτος, κεῖμαι.]

Thus, couching in the mountains : φηρσίν Il. 1.268 : αἶγας Od. 9.155.

ὀρεσκῷος (κεῖμαι): having mountain-lairs, Il. 1.268 and Od. 9.155.

ὀρεσκῷος ὀρεσ-κῷος, ον, κεῖμαι

• lying on mountains, mountainbred, of the Centaurs, Il.; of goats, Od.:—the Trag. form is ὀρέσκους, ουν, Aesch., Eur.