ὀστοθήκη
ὀστοθήκη, receptacle for bones, sarcophagus
ὀστο-θήκη, ἡ,
- receptacle for bones, sarcophagus, Lyc. 367, Com.Adesp. 329, IPE 12.542.3 (Chersonese, i A. D.), CIG 2728, 2731 (Stratonicea).
ὀστο·θήκη, ης (ἡ) urne pour les ossements d’un mort, Lyc. 367.
Étym. ὀστέον, θήκη.
ὀστοθήκη, ἡ, Knochenbehälter ; Inscr. 2728 ; Lycophr. 367.