ὅστις

ὅστις, ἥτις, ὅ τι (sts. written ὅ, τι to dist. it from ὅτι, that): Hom. has also the masc. collat. form ὅτις Od. 1.47, al. (also in Critias 2.9 and Ion. and Arc. Prose, Jahresh. 12.136 (Erythrae), IG 12(5).22 (Ios), 5(2).343.34 (Orchom. Arc.)) and the neut. ὅττι Od. 9.402, al., cf. ὄττι Alc. 45.—In some forms only the second part is inflected, viz. gen. ὅτου Th. 1.23, al., Ep. ὅττεο Od. 1.124, later Ion. ὅτεο Jahresh. l.c., contr. ὅττευ Od. 17.121, ὅτευ ib. 421, Hdt. 1.7; Lesb. ὄττω Sapph. Supp. 5.3; dat. ὅτῳ Th. 1.36, al.; perh. also in Ion., Emp. 2.5, Democr. 99, Hp. VC 14; Ep. ὅτεῳ Od. 2.114, and as disyll., Il. 12.428, 15.664; so Hdt. 1.86, al., Democr. 100, Heraclit. 15, SIG 194.21 (Amphipolis, iv B. C.); Arc. ὀσέοι IG 5(2).262.14 (Mantinea, v B. C.); Ep. acc. ὅτινα Od. 8.204, 15.395; Delph. gen. ὅτινος IG 2(2).1126.37 (iv B. C.), also Berl.Sitzb. 1927.167 (Cyrene); Delph. dat. ὅτινι IG 2(2).1126.25; Cret. dat. sg. ὄτιμι Leg.Gort. 7.51, 8.7, al.: pl., nom. masc. Arg. ὄττινες Mnemos. 44.65 (iii B. C.); neut. ὅτινα Il. 22.450; gen. ὅτεων Od. 10.39, Hdt. 8.65, Att. ὅτων S. OT 414, X. An. 7.6.24 (cj.), Oec. 3.2 (cj.) (also in Hes. Fr. 238, Anaxag. 12, Hp. Aër. 21); dat. ὁτέοισι(ν) Il. 15.491, Hdt. 2.82, Att. ὅτοισι S. Ant. 1335, Ar. Eq. 758, ὅτοις S. Tr. 1119; acc. ὅτινας Il. 15.492, Aeol. ὄττινας Sapph. 12: in a few forms only the first part is inflected, Cret. gen. sg. ὦτι prob. in Leg.Gort. 1.5, 2.50, 11.50, al., GDI 4993 ii 10: neut. pl. ἄτι Leg.Gort. 2.47, al.: of the forms with double inflexion Hom. has only ὅν τινα Il. 2.188, al., ἥν τινα 3.286, al., οἵ τινες Od. 4.94, al., οὕς τινας Il. 4.240, al., ἅς τινας Od. 8.573; ᾧτινι first in Hes. Op. 31, ἧστινος A. Ag. 1358, ᾗ τινι δή Th. 8.87, οἷστισι Ar. Pax 1279: Att. Inscrr. have ἧστινος ᾗτινι along with masc. and neut. ὅτου ὅτῳ, and this rule holds with few exceptions in Trag. and Att. Prose before iv B. C.; ᾡτινιοῦν occurs in Lys. 1.37, etc.: ὅτῳ rarely as fem., E. IT 1071.—For the Ion. and Ep. form ἅσσα, Att. ἅττα, v. ἅσσα.

• —On the concord and construction cf. ὅς B. I.1,3, II.3, III.2a, b:—Radic. sense, any one who, anything which, whosoever, whichsoever; ὣς ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος, ὅτις τοιαῦτά γε ῥέζοι Od. 1.47; ἀθανάτων ὅς τίς σε φυλάσσει 15.35, etc.: freq. without express antec., χαίρει δέ μιν ὅς τις ἐθείρῃ Il. 21.347; ἆσσον ἴτω ὅς τις δέπας οἴσεται 23.667: hence freq. in maxims or sentiments, οὐκ ἔστιν ὅ. πάντʼ ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ Ar. Ra. 1217; μακάριος ὅ. οὐσίαν καὶ νοῦν ἔχει Men. 114; οὗτος βέλτιστος ἂν εἴη, ὅ. . . Lys. 3.4, etc.: freq. in such phrases as ὅστις εἶ, ὅστις ἐστί, v. ὅς B. III.2; ἔστιν ὅ., freq. with a neg., οὐ γὰρ ἔην ὅς τίς σφιν . . ἡγήσαιτο Il. 2.687; οὐκ ἔστιν ὅτῳ μείζονα μοῖραν νείμαιμʼ ἢ σοί A. Pr. 293 (anap.), cf. 989, 1070 (anap.), etc.; εἰσὶν οἵτινες S. Fr. 354.5; οὐδὲν ὅ τι οὐ . . everything, Hdt. 5.97, Th. 7.87:—in these phrases the case of ὅστις commonly depends on that of οὐδείς; but sts. the reverse, v. οὐδείς I.2: also joined with Sup., τρόπῳ ὅτῳ ἂν δύνωνται ἰσχυροτάτῳ Foed. ap. Th. 5.23; ὅντινα ἀφανέστατον δύναιντο τρόπον Paus. 10.1.5: in Trag. and Att. sts. strengthd. by an antec. πᾶς, but only in sg., ἅπας δὲ τραχὺς ὅ. ἂν νέον κρατῇ A. Pr. 35, cf. Th. 8.90 (πάντες ὅσοι being commonly used in pl., not πάντες οἵτινες; but πᾶσιν . . ὅστις ἐρωτᾷ IG 1(2).410).
• • II referring to a definite object, prop. only when a general notion is implied, Πολυκράτεα . ., διʼ ὅντινα κακῶς ἤκουσε, not the man through whom, but one through whom . ., Hdt. 3.120; τελευταῖόν σε προσβλέψαιμι νῦν, ὅστις πέφασμαι φύς τʼ ἀφʼ ὧν οὐ χρῆν may I see thee now for the last time, I who am one born from sinful parentage, S. OT 1184, cf. A. Pr. 38, Ag. 1065; but in quite definite sense, βωμόν, ὅστις νῦν ἔξω τῆς πόλεώς ἐστι Th. 6.3: sts. even with οὗτος or ὅδε as antec., Hdt. 1.167, 2.99, 6.47, E. Hipp. 943, Theoc. 8.87.
  • • 2 ἐφʼ ὅτῳ, = ἐφʼ ᾧτε, D.S. 16.4; so ἐφʼ ὅτῳ τε Delph. 3(2).236 (ii B. C.).
  • III in indirect questions, Hom., etc., εἴπʼ ἄγε μοι καὶ τόνδε . ., ὅς τις ὅδʼ ἐστί Il. 3.192, cf. 167, etc.; ἔσπετε νῦν μοι, Μοῦσαι, ὅς τις δὴ κτλ. who it was that . ., 14.509; ξεῖνος ὅδʼ, οὐκ οἶδʼ ὅς τις Od. 8.28: in dialogue, when the person questioned repeats the question asked by τίς, as οὗτος τί ποιεῖς;—ὅ τι ποιῶ; Ar. Ra. 198; ἀλλὰ τίς γὰρ εἶ;—ὅστις; πολίτης χρηστός Id. Ach. 595, cf. Pl. 462, Pl. Euthphr. 2c, etc.
  • • 2 rare and late in direct questions, ὅ τι ἐστὶ τὸ ἐμποδίζον; A.D. Adv. 140.12; ἀνθʼ ὅτου . .; = why? Jul. Ep. 82 p.109 B.-C.; cf. ὅπως.
  • IV limited or made more indefinite by the addition of Particles:
  • • 1 ὅστις γε being one who (cf. ὅσγε), S. OT 1335, OC 810, Ar. Ra. 1184.
    • 2 ὅστις δή (v. δή IV.1), freq. used without any distinct relative force, θεῶν ὅτεῳ δή to some one or other of the gods, Hdt. 1.86; ὅτευ δὴ χρήματος δεησόμενον Id. 3.121; ᾗ τινι δὴ γνώμῃ Th. 8.87, etc.; also ὅ τι δήκοτε πρήξοντα Hdt. 6.134; ὅστις δήποτʼ ὤν Pl. Phdr. 273c; ὡς ἀπετύγχανʼ ὁτουδήποτε D. 19.167; ὁτῳδήτινι τρόπῳ PFay. 21.11 (ii A. D.); so
    • • b ὁστισοῦν, ὁτιοῦν anybody (anything) whatsoever, Th. 4.16, Pl. Smp. 198b, etc.; μετὰ ὁτουοῦν τρόπου Th. 8.27; ὁτῳοῦν Pl. Tht. 175a; εἷς ὁστισοῦν any one person, Arist. Pol. 1286a31: freq. with neg., μηδʼ ἂν ὁστισοῦν τυγχάνῃ ὤν Pl. Euthphr. 5e, cf. Phd. 78d, etc.; οὐδʼ ὁτιοῦν not the least mite, nothing whatsoever, Ar. Nu. 344, Pl. 385; μηδοτιοῦν Thgn. 64: rarely, = whoever (whatever), as subject of a verb, ὁτιοῦν ἔτυχε τῶν ἐπὶ μέρους (v.l. ὅτι ἄν) Arist. Mu. 391a22.
      • c ὁστισδηποτοῦν D. 40.8, Aeschin. 1.164.
      • d so also ὅστις alone, Pl. Hp.Ma. 282d, etc.: with neg., μηδὲ οἵτινες none at all, X. HG 1.5.9; οὐδʼ ἧστινος ἂν ἀσχολίας τὸ πρᾶγμα προσεδεῖτο Plb. 9.14.6.
    • 3 ὅστις ποτε whoever, A. Ag. 160 (lyr.), cf. Hdt. 8.65.
    • 4 ὅστις περ (cf. ὅσπερ), mostly in neut., ὅ τι πέρ ἐστʼ ὄφελος Ar. Ec. 53, cf. Pl. R. 492e: in masc., D. 21.225.
    • 5 ὅστις τε, where τε is otiose as in ὅστε, Il. 23.43, al.
  • V neut. ὅ τι used abs. as a Conj., v. ὅ τι.
  • VI ἐξ ὅτου from which time, S. OC 345, Tr. 326, Ar. Nu. 528, X. Cyr. 8.2.16, etc.; ἐξ ὅτου περ Ar. Ach. 596; ἀπʼ ὅτευ since . ., Hdt. 1.7, cf. SIG 45.18 (Halic., v B. C.); so ἕως ὅτου until . ., Ev.Luc. 13.8.
  • • 2 from what cause, S. Tr. 671, E. Cyc. 639.

ὅστις, ἥτις, ὅ, τι (mit der Diastole zu schreiben, zum Unterschiede von ὅτι, s. unten), gen. οὗτινος, ἧστινος usw., u. ὅτου, ὅτῳ (u. plur. ὅτων, ὅτοισι, doch selten); bei Hom. lautet das masc. auch ὅτις, Od. 16.307 u. öfter, neutr. ὅ, ττι ; gen. ὅττεο, 1.124, 22.377, ὅττευ, 17.121, u. ὅτευ, 17.421, 19.77, wie Her. (nie ὅτου); dat. ὅτεῳ, Od. 2.114, was zweisilbig zu sprechen ist Il. 12.428, 15.664, u. so auch Her.; acc. ὅτινα, Od. 8.204, 15.395 ; gen. plur. ὅτεων, 10.39 ; Her. 8.65 ; dat. ὁ τέοισιν, Il. 15.491 ; Her. 2.82, der auch das fem. ὁ τέῃσιν hat ; accus. ὅτινας, Il. 15.492 ; ὥτινες ist eine v.l. Od. 4.61, aber wahrscheinlich falsch ; – zunächst
1) indirektes Fragewort, welcher, welche, welches ; ἔσπετε νῦν μοι, μοῦσαι, ὅστις δὴ πρῶτος ἀνδράγρια ἤρατο, Il. 14.509 ; ὥς μοι ἐξονομήνῃς, ὅστις ὅδʼ ἐστὶν Ἀχαιὸς ἀνήρ, wer der Achäer. da ist, 3.166, vgl. 192 ; θεῶν ἐν γούνασι κεῖται, ὅστις ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ βασιλεύσει Od. 1.400, u. öfter so mit dem indic., den die Griechen aus der direkten Frage gewöhnlich in die indirekte hinübernehmen ; so auch Tragg.: ὁ δʼ οὖν ἐρωτᾶτʼ, αἰτίαν καθʼ ἤντινα αἰκίζεταί με, Aesch. Prom. 226 ; σήμαινʼ ὅ, τι χρὴ σοὶ συμπράττειν, 295 ; Eum. 58 u. öfter ; οὐ γὰρ οἶσθά μʼ ὅντινʼ εἰσορᾷς, Soph. Phil. 249 ; κοὐ βλέπεις, ἵνʼ εἶ κακοῦ, οὐδʼ ὅτων οἰκεῖς μέτα, O.R. 414 ; ὅστις ἦν ὁ μῦθος αὖθις εἴπατε, Ant. 1175 ; u. in Prosa, μανθάνομεν οὖν ὅ, τι νῦν ἡμῖν ἐστι τὸ ξυμβαῖνον, Plat. Phil. 22a, u. öfter, wie Folgde ; doch folgt auch auf ein Präsens der conj., οὐκ ἔχειν, ὅτεῳ ζημιώσωσι, Her. 5.87. – In direkter Frage steht es nur in Beziehung auf eine unmittelbar vorangegangene Frage, ἀλλὰ τίς γὰρ εἶ ; – ὅστις, πολίτης χρηστός, eigtl. du fragst, wer ? Ar. Ach. 569 ; τί δʼ αὖ λέγει ; ὅ, τι ; 106 ; τί ποιεῖς ; – ὅ, τι ποιῶ ; τί δʼ ἄλλο γʼ ἤ –, Ran. 198, vgl. Eccl. 685, 1181, Plut. 462 ; τίνα γραφήν σε γέγραπται ; ἥντινα ; Plat. Euthyphr. 2b.
2) häufiger drückt es eine unbestimmte Allgemeinheit aus und unterscheidet sich von dem einfachen Relativum ὅς dadurch, daß es nicht auf ein bestimmtes Subjekt geht, sondern auf ein unbestimmtes, mehrfach bestimmbares ; selten
   a) c. indic.; in Beziehung auf ein vorangehendes Demonstrativum, ἄνωχθι δέ μιν γαμέεσθαι τῷ, ὅτεῴ τε πατὴρ κέλεται καὶ ἁνδάνει αὐτῇ, Od. 2.114, wo ᾧ auf ein schon bestimmtes gehen würde, ὅτεῳ aber andeutet, daß keine Entscheidung getroffen : wen auch zu heiraten der Vater befiehlt ; ταύτην, ἥτις ἀποστρέψει, Plat. Gorg. 509b ; häufiger mit Auslassung des Demonstrativs, βουλὴν δʼ Ἀργείοις ὑποθησόμεθʼ ἥτις ὀνήσει, Il. 8.467 ; τιμὴν δʼ Ἀργείοις ἀποτινέμεν, ἥντινʼ ἔοικεν, Il. 3.286 ; Ζεύς τοι δοίη, ὅ, ττι μάλιστʼ ἐθέλεις, Od. 14.54, u. sonst ; ἐλαφρόν, ὅστις πημάτων ἔξω πόδα ἔχει, παραινεῖν, Aesch. Prom. 263 ; u. mit πᾶν, λέξω σοι πᾶν ὅ, τι χρῄζεις μαθεῖν, 612 ; ὅστις γὰρ εὖ δρᾶν εὖ παθὼν ἐπίσταται, παντὸς γένοιτʼ ἂν χρήματος κρείσσων φίλος, Soph. Phil. 668, öfter ; Eur., u. in Prosa überall ; τῆς ὀρθῆς τυχεῖν παιδείας, ἥτις ποτέ ἐστιν, Plat. Rep. III.416c ; μήτε διακονίαν μηδʼ ἥντινα κεκτημένος, auch nicht irgendein, Legg. XI.919d ; ὅτῳ δοκεῖ ταῦτʼ ἀνατεινάτω τὴν χεῖρα, Xen. An. 3.2.9, u. A.; auch ἡγεμόνα αἰτεῖν, ὅστις ἀπάξει, der da führen soll, Xen. An. 1.3.14 ; – προσκαλοῦμαί σʼ ὅστις εἶ, wer du auch bist, Ar. Vesp. 1406.
   b) mit ἄν u. dem conj. der Allgemeinheit, in Beziehung auf die Gegenwart od. Zukunft ; ἔρδειν (für imperat.) ὅ, ττι κε κεῖνος ἐποτρύνῃ καὶ ἀνώγῃ, Il. 15.148 ; ὅτις κʼ ἐπίορκον ὀμόσσῃ, wer immer einen Meineid schwören wird, 19.260 ; θεὸς δὲ τὸ μὲν δώσει, τὸ δʼ ἐάσει, ὅ, ττι κεν ᾧ θυμῷ ἐθέλῃ, was er immer wollen mag, Od. 14.445 ; ἅπας δὲ τραχύς, ὅστις ἂν νέον κρατῇ, Aesch. Prom. 35 ; Folgde : πάσχειν ὅ, τι ἄντῷ ξυμβῇ, Plat. Phaedr. 274b ; τίς (πόλις) ἡμᾶς δέξεται, ἥτις ἂν ὁρᾷ τοσαύτην ἀνομίαν Xen. An. 5.7.33 ; 6.4.18 u. öfter, u. sonst, wie bei den Rednern u. Sp.
   c) auch der bloße conj. steht so ; οὐτιδανὸς πέλει ἀνήρ, ὅστις ξεινοδόκῳ ἔριδα προφέρηται ἀέθλων, Od. 8.209 ; τὴν γὰρ ἀοιδὴν μᾶλλον ἐπικλείουσʼ ἄνθρωποι, ἥτις ἀκουόντεσσι νεωτάτη ἀμφιπέληται, 1.351 ; γυναικὸς ἥτις ἄνδρα νοσφίσῃ, Aesch. Eum. 202.
   d) in Beziehung auf die Vergangenheit u. in indir. Rede c. opt., ὅν τινα κιχείη, ἐρητύσασκε, Il. 2.188 ; οὔτινα γὰρ τίεσκον, ὅτις σφέας εἰσαφίκοιτο, Od. 22.404, womit man Stellen wie 12.40 vergleiche, ἀνθρώπους θέλγουσιν, ὅτις σφέας εἰσαφίκηται ; auch nach einem opt., μῦθον, ὃν οὔ κεν ἀνήρ γε διὰ στομα πάμπαν ἄγοιτο, ὅστις ἐπίσταιτο ἄρτια βάζειν, Il. 14.91, 17.640 ; ὅστις ἀφικνοῖτο τῶν παρὰ βασιλέως πρὸς αὐτόν, πάντας οὕτως ἀπεπέμπετο, Xen. An. 1.1.5, öfter, u. sonst.
3) zu bemerken ist, daß oft der sing. von ὅστις auf einen plur. bezogen wird, τὰ ἐπιτήδεια, ὅτῳ τις ἐπιτυγχάνοι, Xen. An. 4.1.9, wie das obeu angeführte Beispiel 1.1.5 u. sonst. – Auch allein stehend, wie quicunque Plat. Hipp. mai. 282d ; ἀφʼ ἧστινος τέχνης, Paus. 2.9.7 ; τόπον ὅντινα εἰπών, Luc. Gall. 16. So besonders mit οὖν verstärkt, καὶ ἄλλος ὁστισοῦν, wer es auch sein mag, irgendein anderer, Plat. Symp. 198b u. öfter ; ἄλλην ἡντινοῦν τέχνην, Prot. 323a ; u. mit ἄν u. conj., μηδʼ ἂν ὁστισοῦν τυγχανῃ ὤν, Euthyphr. 5e ; οὔτε διὰ φιλονεικίαν οὐδʼ ἡντινοῦν, Lycurg. 5, u. A.; auch ὁστισδήποτε, Din. 1.93 ; ὅστις δήποτʼ οὖν, Dem. u. a.Sp. – Wie in dem einfachen Relativum liegt darin auch
   a) eine Folge, so daß es für ὥστε zu stehen scheint, ἔστι τις οὕτως ἄφρων, ὅστις οἴεται, Xen. An. 7.1.29 ; τίς οὕτως εὐήθης, ὅστις, Dem. 1.15 ; Sp.
   b) ein Grund, wie quippe qui, ὦ φῶς τελευταῖόν σε προσβλέψαιμι νῦν, ὅστις πέφασμαι φύς τʼ ἀφʼ ὧν οὐ χρῆν, O.R. 1184, als ein solcher, welcher ich erzeugt bin, von dem ich nicht sollte erzeugt werden, d.i. weil ich unrechtmäßig erzeugt bin ; vgl. O.C. 265 ; πῶς ἐγὼ κακὸς φύσιν ὅστις παθὼν μὲν ἀντέδρων, 272 ; ἦ μαίνεταί γε, ἥτις λιποῦσα μὲν πόλιν νεαίρετον ἥκει, Aesch. Ag. 1035, vgl. 1373 ; – οὐδεὶς ὅστις οὐ, jeder, οὐδὲν ὅ, τι οὐκ, alles, Her. 5.97 ; Thuc. 7.87 u. Folgde ; wobei sich auch ein Adverbium findet, οὐδενὸς ὅτου οὐ πάντων ἂν ὑμῶν καθʼ ἡλικίαν πατὴρ εἴην, Plat. Prot. 317c. –Ὅστις μή, wer nicht etwa, es müßte denn, Plat. Prot. 324b, Gorg. 522e. – Ὅ, τι, absolut, warum, weshalb, vgl. ὅτι. – Zuweilen tritt zwischen ὅς u. τίς eine Partikel, ἕκαστος, ᾧ μή τινι καὶ αὐτὸς ἔργῳ παρῆν, Thuc. 4.14, so ὃς ἄν τις, Plat. u. Dem. – Ἅσσα oder ἅττα, = ἅτινα, s. besonders.

ὅστις , (ὅς τις), ἥ τις, ὅ τι

Nom. sing. masc. ὅτις Il. 3.279, Il. 19.260, etc. : Od. 1.47, Od. 2.350, Od. 5.445, etc. The two elements separated by an enclitic ὅ κέν τις Od. 16.257.

Neut. ὅττι Il. 22.73 : Od. 10.44.

Genit. sing. neut. ὅτευ Od. 17.421, Od. 19.77. ὅττεο Od. 1.124, Od. 22.377. ὅττευ Od. 17.121.

Dat. sing. masc. ὅτεῳ Il. 12.428, Il. 15.664 : Od. 2.114.

Acc. sing. masc. ὅτινα Od. 8.204, Od. 15.395.

Neut. ὅττι Il. 1.294, 543, Il. 2.361, etc. : Od. 1.158, 316, Il. 2.161, etc.

Nom. pl. neut. ὅτινα Il. 22.450 (else-where ἅσσα q.v.).

Genit. pl. masc. ὅτεων Od. 10.39.

Dat. pl. masc. ὁτέοισι Il. 15.491.

Acc. pl. masc. ὅτινας Il. 15.492.

• • 1

    Who, which, with an indefinite force, whoever (whatever) he (it) may be: θεοπρόπιον ὅ τι οἶσθα Il. 1.85, τίπτʼ ἀλᾶσθε, ὅ τι δὴ χρειὼ τόσον ἵκει; (on what account do you wander thus, in respect of which . . .?) Il. 10.142. Cf. Il. 3.286, Il. 5.175, Il. 21.103, Il. 23.43, etc. : ἥ τις σύ πέρ ἐσσι θεάων Od. 4.376. Cf. Od. 2.114, Od. 5.445, Od. 7.150, Od. 8.550, Od. 17.53, etc.

    With τε Il. 23.43 : Od. 2.114 cited above.

  • 2

    With final force : ὄνομʼ εὕρεο ὅττι κε θῆαι Od. 19.403. Cf. Il. 17.640 : Od. 16.257.

  • 3
  • • a

      With subj. in relative sentences corresponding to sentences with εἰ 4. For the examples and constructions see Table at end II.B.a 1, (D) (6).

    • b

      With subj. or opt. in conditional relative sentences. See Table II.B.b, III.B.a 1 2 (5),b.1, C.a.5, (D) (12) (13) (14) (15) (17) (19) (20) (26) (28) (29) (45) (54) (55) (56) (57) (58) (61).

  • 4

    In object clauses, who, what : ὅς κʼ εἴποι ὅ τι τόσσον ἐχώσατο (why) Il. 1.64, ἔσπετε οἵ τινες ἡγεμόνες ἦσαν Il. 2.487. Cf. Il. 3.192, Il. 10.503, Il. 11.612, Il. 14.195, Il. 16.424, etc. : Od. 1.124, 401, Od. 3.16, Od. 4.61, Od. 7.17, Od. 8.28, Od. 22.450, etc.

ὅστις (ὅστις, ᾧτινι, ὅντιν, οἵτινες; ἅτις, ἅντινα; ὅτι nom., acc.)

• 1 rel., who, which.
• • a c. ind. οἵτινες ἔχαιρον εὐορκίαις ἄδακρυν νέμονται αἰῶνα O. 2.66 “βασιλεύς, ὅστις ἄρχει ναός” P. 4.230 ποθεινὸν κλέος ἔπραξεν, ὅντινʼ ἀθρόοι στέφανοι χερσὶ νικάσαντʼ ἀνέδησαν ἔθειραν I. 5.8 ἴστω γὰρ σαφὲς ὅστις ἐν ταύτᾳ νεφέλᾳ χάλαζαν αἵματος πρὸ φίλας πάτρας ἀμύνεται I. 7.27 ὀλοφύρομαι οὐδέν, ὅ τι πάντων μέτα πείσομαι Pae. 9.21 ὄλβιος, ὅστις ἰδὼν κεῖνʼ εἶσʼ ὑπὸ χθόνʼ fr. 137. om. antecedent, μέγα τοι κλέος αἰεί, ᾧτινι σὸν γέρας ἕσπετʼ ἀγλαόν (v.l. ἕσπητʼ) O. 8.11 γνώτʼ ἀείδω θεῷ τε καὶ ὅστις ἁμιλλᾶται περὶ ἐσχάτων ἀέθλων κορυφαῖς N. 10.31 οἱ μὲν πάλαι ῥίμφα παιδείους ἐτόξευον μελιγάρυας ὕμνους, ὅστις ἐὼν καλὸς εἶχεν Ἀφροδίτας εὐθρόνου μνάστειραν ἁδίσταν ὀπώραν (i. e. ἐκείνῳ ὅς) I. 2.4 irregularly coordinated, ἔστι δὲ φῦλον ἐν ἀνθρώποισι ματαιότατον, ὅστις παπταίνει τὰ πόρσω P. 3.22 τυφλαὶ γὰρ ἀνδρῶν φρένες, ὅστις ἄνευθʼ Ἑλικωνιάδων ἐρευνᾷ σοφίας ὁδόν Πα. 7B. 19. c. dupl. neg., οὐδʼ ἔστιν οὕτω βάρβαρος οὔτε παλίγγλωσσος πόλις, ἅτις οὐ Πηλέος ἀίει κλέος ἥρωος οὐδʼ ἅτις Αἴαντος Τελαμωνιάδα καὶ πατρός I. 6.25—6.
  • b c. subj. om. antecedent, [v. O. 8.11 supra] ὅ τι γὰρ πολὺ καὶ πολλᾷ ῥέπῃ, ὀρθᾷ διακρῖναι φρενὶ δυσπαλές (Bergk: ῥέποι codd., ῥέπει byz.) O. 8.23 ἀμνάμονες δὲ βροτοί, ὅ τι μὴ σοφίας ἄωτον ἄκρον κλυταῖς ἐπέων ῥοαῖσιν ἐξίκηται ζυγέν (i. e. τούτου, ὅτι) I. 7.18 ἀλλʼ ᾧτινι μὴ λιπότεκνος σφαλῇ πάμπαν οἶκος, ζώει (i. e. κεῖνος, ᾧτινι) Παρθ. 1. 16. irregularly coordinated, νίσοντʼ ἐπʼ ἀνθρώπους ἀοιδαί, ᾧτινι ἀνὴρ ἀμφὶ κόμαισι βάλῃ γλαυκόχροα κόσμον O. 3.11
  • c c. κε & opt. ῥῆμα δʼ ἐργμάτων χρονιώτερον βιοτεύει, ὅ τι κε σὺν Χαρίτων τύχᾳ γλῶσσα φρενὸς ἐξέλοι βαθείας N. 4.7
• 2 introducing indir. quest.
• • a c. ind. “χὤ τι μέλλει, χὠπόθεν ἔσσεται, εὖ καθορᾷς” P. 9.48 καίπερ ἐφαμερίαν οὐκ εἰδότες οὐδὲ μετὰ νύκτας ἄμμε πότμος ἅντινʼ ἔγραψε δραμεῖν ποτὶ στάθμαν (Tricl.: ἄν τιν codd.: οἵαν τιν Hermann) N. 6.7 ὅστις δὴ τρόπος ἐξεκύλισέ νιν fr. 7. τοῦτο δʼ ἀμάχανον εὑρεῖν, ὅτι φέρτατον ἀνδρὶ τυχεῖν O. 7.26 [ὅτι secl. Schr. fr. 140.]
  • b c. opt. σὺν δʼ ἀέθλοις ἐκέλευσεν διακρῖναι ποδῶν, ἅντινα σχήσοι τις ἡρώων P. 9.116

ὅστις , ἥτις, ὅτι (ὅ ττι), gen. οὗτινος, ἧστινος, and ὅττεο, ὅ(τ)τευ, dat. ὅτεῳ, acc. ὅτινα, pl. neut. ὅτινα, ἅσσα, gen. ὅτεων, dat. ὁτέοισι, acc. ὅτινας: who (so)ever, which (so)ever, what (so)ever, both relative and indirect interrogative; ξεῖνος ὅδʼ, οὐκ οἶδʼ ὅστις, ‘unknown to me,’ Od. 8.28. See ὅτι.

ὅστις

• • Iany one who, anything which, i. e. whosoever, whichsoever, differing from ὅς, as Lat. quisquis, from qui, Hom., etc.; ὅντινα κιχείη whomsoever he caught, Il.; ὅτις κ ἐπίορκον ὀμόσσῃ whoso forswears himself, Il., etc.: — ἔστιν ὅστις, Lat. est qui, often with a negat., οὐκ ἔστιν ὅτῳ μείζονα μοῖραν νείμαιμʼ there is no one to whom I would give more, Aesch., etc.: —οὐδὲν ὅ τι οὐ everything, Hdt.
  • IIhardly different from ὅς, who, βωμόν, ὅστις νῦν ἔξω τῆς πόλεώς ἐστι the altar, which . ., Thuc.
  • IIIin indirect questions, ξεῖνος ὅδʼ, οὐκ οἶδʼ ὅστις Od.:—in dialogue, when the person questioned repeats the question asked by τίς, as οὗτος τί ποιεῖς; Answ. ὅ τι ποιῶ; [you ask] what Iʼm doing? Ar.
  • IVneut. ὅ τι used absol. as a Conjunction, v. ὅ τι.
  • Vἐξ ὅτου from which time, Soph., etc.
  • • 2from what cause, Soph., Eur.