ὑπακουός
ὑπακουός, obedient to
ὑπᾰκου-ός, ὁ,
- obedient to, Πιερίδων A.R. 4.1381.
ὑπακουός, οῦ (ὁ, ἡ) [ῠᾰ] qui entend et répète les paroles d’autrui, interprète, A. Rh. 4, 1381.
Étym. ὑπακούω.
ὑπακουός, ὁ, der Etwas von einem Andern gehört hat, Ap.Rh. 4.381.