ὑπαίτιος

ὑπαίτιος, ον,

• under accusation, called to account, τινος or ὑπέρ τινος for a thing, Antipho 4.1.4, 2.2.6; ὑ. τινί responsible to one, liable to be called to account by him, X. Mem. 2.8.5; ὑποπτεύσας μή τι πρὸς τῆς πόλεως ὑπαίτιον εἴη Κύρῳ φίλον γενέσθαι that it might be reprehensible in the eyes of the state, Id. An. 3.1.5; blameworthy, τῆς ψυχῆς ἡ ἄλογος καὶ παρὰ φύσιν κίνησις ὑ. Ph. 2.348, cf. 1.19, 136, 2.291; guilty, Agatharch. 18; ὑπαίτια ζῴδια hurtful signs of the Zodiac, Ptol. Tetr. 150; τὸ ὑ. πάθος Aët. 16.36. Adv. -τίως Ph. 1.682, al., Poll. 3.139.
• • • 2 ἵνα μὴ ὑ. γενώμεθα κινδύνῳ exposed to danger, POxy. 1033.18 (iv A.D.).

ὑπαίτιος, zur Verantwortung gezogen, unter Anklage, ὑπέρ τινος, Antiph. 2 β 6 ; τινί, Einem verantwortlich, Xen. Mem. 2.8.5 ; – ὑπαίτιόν ἐστί μοί τι πρός τινα, ich habe eine Verschuldung gegen Einen auf mich geladen, so daß ich der Anklage von seiner Seite ausgesetzt bin, Xen. An. 3.1.5 ; Sp.

ὑπαίτιος ὑπ-αίτιος, ον,

• under accusation, called to account, responsible, τινος or ὑπέρ τινος for a thing, Antipho; τινι to a person, Xen.; ὑπαίτιόν ἐστί τί τινι a charge is made against one, Xen.