ὑπερίπταμαι
ὑπερίπταμαι,
- later form for ὑπερπέτομαι, Arist. Mir. 836a33, Plu. Num. 8; πᾶσαν γῆν Max.Tyr. 6.6.
ὑπερ·ίπταμαι (f. ὑπερπτήσομαι, ao. 1 ὑπερεπτάμην, ao. 2 ὑπερέπτην) voler au-dessus de, acc. en parl. d’une javeline, Il. 13, 408 ; 22, 275 ; en parl. d’un oiseau, Soph. Ant. 113 ; p. anal. en parl. d’une pierre, Od. 8, 192, etc. ||
➳ Ao. 1, 3 sg. épq. ὑπέρπτατο, Hom. ll. cc.
ὑπερίπταμαι, (ἵπταμαι), = ὑπερπέτομαι, oben, darüber wegfliegen, Plut. Num. 8, s. ὑπερπέτομαι.
ὑπερίπταμαι
later form for ὑπερπέτομαι, Plut., Luc.