ὑπομενετέος
ὑπομενετέος, one must sustain, abide, endure
ὑπομενετέος, α, ον, vb. de ὑπομένω, Thc. 2, 88 ; Plat. Leg. 770e ; Isocr. 117e ; Arstt. Nic. 3, 1, 9, etc.
ὑπομενετέος, adj. verb. von ὑπομένω, zu warten, auszuhalten ; Thuc. 2.88 ; Plat. Legg. VI.770e ; auch schlechter ὑπομενητέος, Lobeck Phryn. 446.
ὑπομενετέος, ον,
verb. adj. of ὑπομένω
- one must sustain, abide, endure, Thuc., etc.